Сураи Аз-Зарият — Оят 26

1. Маънои калимаҳо:

• فَرَاغَ: рӯй овард, майл кард, пинҳонӣ рафт.
• أَهْلِهِ: хонаводааш, аҳли байташ.
• عِجْلٍ: гӯсола.
• سَمِينٍ: фарбеҳ, чорвои парворидаи гӯштдор.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) меҳмонони номаълумеро, ки ба хонааш омада буданд, бо нармӣ ва хушрӯӣ пазируфт. Сипас барои омода кардани зиёфат оромона ва бе овоз ба сӯи хонаводааш рафт ва бо шитоб гӯсолаи фарбеҳеро, ки аз беҳтарин молу дороии ӯ буд, овард. Ӯ гӯсоларо забҳ карда, бирён намуд ва ба назди меҳмонон гузошт, то аз он бихӯранд. Ин амал нишон медиҳад, ки Иброҳим (алайҳис-салом) меҳмоннавоз ва саховатманд буд ва дар зиёфат кардани меҳмонон ҳеҷ кӯтоҳӣ намекард. Ӯ ин корро бо тамоми ихлос ва самимият анҷом дод, зеро гумон мекард, ки онҳо одамони оддӣ ҳастанд ва бояд онҳоро эҳтиром кунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Меҳмоннавозӣ ва эҳтироми меҳмон яке аз сифатҳои ҳамидаи анбиё ва бандагони солеҳ аст, ки дили одамонро ба ислом ҷалб мекунад.
• Саховат ва кушодадастӣ дар роҳи Худо сабаби баракат ва муҳаббати мардум мегардад.
• Беҳтарин чизро барои зиёфат пешкаш кардан, нишонаи ихлос ва самимият аст.
• Хушрӯӣ ва нармӣ дар муомила бо меҳмонон ва одамон боиси паҳншавии некиҳо ва дӯстӣ мешавад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба паёмҳои исломӣ бо дили кушод гӯш диҳем ва аз сифатҳои неки паёмбарон пайравӣ намоем, то дар ҷомеа сулҳу салоҳ ва муҳаббат барқарор шавад.