Surja Edh-Dharijat — Ajet 27

Kuptimet e fjalëve:

• فَقَرَّبَهُ: e afroi atë (viçin e pjekur) pranë tyre.
• أَلَا تَأْكُلُونَ: a nuk po hani? – kjo është një ftesë e butë dhe një vërejtje e butë ndaj mysafirëve që nuk po hanin.

Tefsiri i ajetit:

Pasi Ibrahimi (paqja qoftë mbi të) vuri re se mysafirët e tij nuk po e preknin ushqimin, ai u largua fshehurazi nga ata dhe shkoi te familja e tij, pastaj theri një viç të majmë dhe e pjeku në zjarr. Më pas, ai e afroi ushqimin e pjekur para tyre dhe me mirësjellje dhe butësi i ftoi ata duke thënë: "A nuk po hani?" – kjo ishte një ftesë e ngrohtë dhe një shenjë çudi nga ana e tij, sepse mysafirët zakonisht hanë nga ushqimi që u ofrohet. Por ata nuk e prekën ushqimin, gjë që e bëri atë të ndjejë dyshim dhe frikë prej tyre, siç vjen në vargjet vijuese.

Përfitimet nga ajeti:

1. Bujaria dhe nderimi i mysafirit – Ibrahimi (a.s.) u shërbeu mysafirëve të tij ushqimin më të mirë që kishte, duke therur një viç të majmë, gjë që tregon se nderimi i mysafirit është prej moralit të pejgamberëve dhe besimtarëve.
2. Butësia në të folur – Ibrahimi nuk i qortoi mysafirët ashpër pse nuk po hanin, por i ftoi me fjalë të buta dhe të dashura: "A nuk po hani?" – kjo na mëson se edhe kur vërejmë diçka të çuditshme te mysafirët tanë, duhet të flasim me edukatë dhe butësi.
3. Mospërgjigjja ndaj të mirës është shenjë e dyshimit – Kur mysafiri nuk pranon ushqimin e ofruar, kjo mund të jetë shenjë se ka ndonjë qëllim tjetër, prandaj duhet të jemi të kujdesshëm dhe të mbrohemi nga e keqja.
4. Shpejtësia në plotësimin e nevojave të mysafirit – Ibrahimi nuk u vonua, por shkoi menjëherë dhe përgatiti ushqimin, duke treguar se shërbimi ndaj mysafirit duhet të bëhet me gatishmëri dhe dashuri.