Сураи Аз-Зарият — Оят 27

1. Маънои калимаҳо:

• فَقَرَّبَهُ — пас онро наздик кард.
• أَلَا — оё на... (барои ҷалби диққат ва огоҳӣ).
• تَأْكُلُونَ — мехӯред.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) гӯсфанди фарбеҳеро забҳ карда, бирён намуд ва онро ба меҳмонони худ наздик овард, то ки аз он бихӯранд. Вақте дид, ки онҳо даст ба таом намебаранд, бо нармӣ ва меҳрубонӣ ба онҳо муроҷиат карда гуфт: «Оё аз он чӣ барои шумо омода кардаам, намехӯред?» Ин сухан на барои сарзаниш, балки барои даъват ва эҳтиром ба меҳмонон буд. Иброҳим (алайҳис-салом) мехост, ки меҳмононаш аз таоми ӯ баҳраманд шаванд ва ин аз сифатҳои баланди меҳмоннавозии ӯ буд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Меҳмоннавозӣ ва эҳтиром ба меҳмон яке аз сифатҳои неки паёмбарон аст, ки мусулмон бояд ба он пайравӣ кунад.
• Омода кардани таоми хуш ва пешкаш намудани он ба меҳмон бо нармӣ ва хушрӯӣ, дилҳоро ба якдигар наздик месозад.
• Ислом дини меҳрубонӣ ва некӣ аст; паёмбарон бо ахлоқи ҳамида ба мардум муносибат мекарданд.
• Даъвати мардум ба некӣ бояд бо нармӣ ва хушсуханӣ сурат гирад, на бо сарзаниш ва дағалона.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба паёмбарон пайравӣ намуда, дар зиндагӣ саховатманд ва меҳмоннавоз бошем, то дилҳо ба ислом ва Қуръон гарм гарданд.