سورت ذاریات — آیت 29

د کلمو معناګانې:

• صَرَّةٍ: لوړ غږ، چیغه، د خوښۍ یا حیرانتیا چیغه.
• صَکَّت: یې په خپل مخ ووهله، مړوند یې وواهه.
• عَقیم: هغه ښځه چې اولاد نه کوي، شنډه.

تفسیر:

کله چې د حضرت ابراهیم علیه السلام میرمن (حضرت ساره) د ملايكو دا خبره واورېده چې د اسحاق علیه السلام د پیدایښت زېری ورکوي، نو هغه د خوښۍ او حیرانتیا له امله په لوړ غږ چیغه کړه او خپل مخ ته یې راغله. بیا یې د ښځو د دود له مخې چې کله کوم حیرانوونکی کار ویني، خپل مخ یې وواهه او په حیرانتیا یې وویل: "زه عجوزه (بوډۍ) ښځه یم او په اصل کې شنډه (عقیمه) یم، بیا به څنګه اولاد وکړم؟" دا د هغې د حیرانتیا او د الله د قدرت د عظمت د منلو څرګندونه وه، ځکه چې هغه پوهېده چې دا کار د الله له قدرت پرته ممکن نه دی.

فايدې:

1. دا آیت د الله تعالی د قدرت بېخبره نه پاتې کېدل ښیي؛ هغه چې کله څه وغواړي، یوازې وايي "وشه" نو هغه شي وي، که څه هم د خلکو په نظر ناشونی وي.
2. د حضرت سارې رضی الله عنها غبرګون د بشریت طبیعي حالت ښیي چې د حیرانوونکو خبرو پر وخت حیرانتیا څرګندوي، خو د هغې حیرانتیا د الله د حکم منلو او د هغه د قدرت په اړه د باور سره مل وه.
3. دا آیت د الله تعالی د رحمت او فضل پراخوالی ښیي، چې خپل پیغمبر ته یې د بوډاتوب په وخت کې اولاد ورکړ، ترڅو خلکو ته معلومه شي چې الله تعالی پر هر شي قادر دی او د هغه له رحمت نه هیڅ شی نشي منع کولی.
4. په دې آیت کې د کورنۍ د خوښۍ او د اولاد د زېري په وخت د خوښۍ څرګندول روا دي، او دا د اسلام د فطرت سره سم عمل دی.