Сураи Аз-Зарият — Оят 29

1. Маънои калимаҳои мушкил:

• صَرَّةٍ: овози баланд, бонги шодӣ.
• فَصَكَّتْ: бо даст ба рӯйи худ зад, яъне бо ангуштонаш ба чеҳрааш зада, ки ин одати занон ҳангоми ҳайрат аст.
• عَقِيمٌ: бефарзанд, зане ки фарзанд намезояд.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки ҳамсари Иброҳим (алайҳис-салом), яъне Сора, суханони фариштагонро шунид, ки онҳо ба ӯ хушхабари таваллуди фарзанд медоданд, бо овози баланд ва аз шодӣ ба сӯйи онҳо рӯй овард. Вай аз ин хабари ғайричашмдошт ба ҳайрат афтод ва бо дастонаш ба рӯйи худ зад, ки ин одати занон ҳангоми тааҷҷуб аст. Сипас гуфт: «Чӣ гуна ман фарзанд мезоям, дар ҳоле ки пиразане ҳастам ва дар асл бефарзанд будам?» Ин суханони вай аз рӯйи тааҷҷуб ва ҳайрат буд, на аз рӯйи инкор ё ноумедӣ аз қудрати Худованд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованди Таоло ба бандагони солеҳи худ неъматҳои бузург ато мекунад, ҳатто вақте ки онҳо худро нотавон меҳисобанд.
• Қудрати Худованд болотар аз қонунҳои табиӣ аст; Ӯ метавонад ба зани пиру бефарзанд фарзанд ато кунад.
• Дар ин оят ишорае ба инсонӣ будани занон ва табиати онҳо ҳангоми шодӣ ва тааҷҷуб аст, ки ислом ин хислатҳоро эҳтиром мекунад.
• Ин ҳикоя боиси тақвияти имон ва умедворӣ ба раҳмати Худованд мегардад, ки ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест.
• Қиссаи Иброҳим (алайҳис-салом) ва хонаводаи ӯ намунаи ибрат аст барои онҳое, ки ба Худованд таваккул мекунанд ва аз Ӯ неъматҳои бузург умед доранд.