Zariyat surəsi — Ayə 29

Sözlərin izahı:

• صَرَّةٍ (sərrə): Güclü səs, qışqırıq; sevincdən və ya təəccübdən çıxarılan səs.
• فَصَكَّتْ (fə-səkkət): Üzünə vurdu, əllərinin barmaqları ilə üzünə şillə çaldı — qadınların təəccüb və ya inkar zamanı etdikləri hərəkət.
• عَقِيمٌ (əqim): Doğurmayan, uşaq sahibi olmayan, sonsuz.

Ayənin təfsiri:

Bu ayə İbrahim peyğəmbərin (əleyhissəlam) evində baş verən möhtəşəm bir anı təsvir edir. Allah-taala İbrahimə (ə.s.) müjdə verən mələklər gəldikdən sonra onun zövcəsi Sare bu xəbəri eşidir. O, sevinc və təəccüb qarışığı bir hisslə qışqıraraq irəli gəlir, əlləri ilə üzünə vurur — bu, qadınların heyrət və inkar anında göstərdikləri təbii bir hərəkətdir. Sonra isə deyir: "Mən qoca bir qadınam, üstəlik sonsuzam — necə uşaq doğura bilərəm?"

Bu ayədən bir neçə dərs çıxarmaq olar:

Birincisi, Allahın qüdrəti insanın ağlının və təbiət qanunlarının fövqündədir. Sare özünün qoca və sonsuz olduğunu bilirdi, lakin Allah istədikdə heç bir maneə Onun iradəsinə dayana bilməz. Bu, hər bir mömin üçün böyük bir ümid qapısıdır — çarəsiz görünən anlarda belə Allahın rəhmətindən ümidi kəsməmək lazımdır.

İkincisi, bu ayə göstərir ki, insan təbiəti əsrlər boyu dəyişməyib. Sarenin təəccübü, heyrəti və səmimi reaksiyası — bunların hamısı Quranın insan ruhunu necə dəqiq əks etdirdiyinin sübutudur. Quran sadəcə quru bir tarix kitabı deyil, o, insan qəlbini anlayan, onun duyğularını əks etdirən ilahi bir mesajdır.

Üçüncüsü, bu hadisə bizə göstərir ki, Allahın verdiyi müjdə həmişə insanın gözlədiyi vaxtda və gözlədiyi şəkildə gəlməyə bilər. Sare artıq ümidini kəsmişdi, lakin məhz o anda Allahın kəraməti yetişdi. Bu, bizə öyrədir ki, heç vaxt ümidi itirməyək — Allahın lütfü gözləmədiyimiz anda gələ bilər.

Qoy bu ayə bizə xatırlatsın ki, hər çətinliyin arxasında bir asanlıq, hər ümidsizliyin arxasında bir müjdə ola bilər. Allah Öz bəndələrinə qarşı çox mərhəmətlidir və Onun qüdrətinə heç bir sərhəd yoxdur.