سوره ذاریات — آیه 29

معانی کلمات:

• صَرَّةٍ: فریاد و صدای بلند (از شادی یا تعجب).
• صَکَّت: سیلی زد، بر صورت خود زد.
• عَجُوزٌ: پیرزن.
• عَقِیمٌ: نازا، زنی که فرزند نمیشود.

تفسیر آیه:

هنگامی که همسر ابراهیم (ساره) سخن فرشتگان را درباره بشارت تولد فرزند شنید، با فریاد و صدای بلند از شادی به سوی آنان روی آورد. او در حالی که از شدت تعجب به صورت خود سیلی میزد، گفت: «آیا من که پیرزنی نازا هستم، چگونه میتوانم فرزندی به دنیا بیاورم؟» این واکنش او نه از روی انکار قدرت خداوند، بلکه از سر شگفتی و حیرت نسبت به این خبر غیرمنتظره بود؛ زیرا او در سنین پیری و با وجود نازایی، فرزندآوری را برای خود محال میدانست. این سخن نشاندهنده ضعف بشری در برابر قدرت بیپایان الهی است که هر کاری را ممکن میسازد.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه به ما میآموزد که قدرت خداوند فراتر از قوانین طبیعی و تصورات بشری است؛ او میتواند در هر شرایطی، حتی در غیرممکنترین حالتها، اراده خود را جاری سازد.
• واکنش ساره نشان میدهد که تعجب و شگفتی در برابر نعمتهای غیرمنتظره الهی، امری طبیعی و انسانی است، اما مؤمن باید در نهایت به قدرت خداوند تسلیم شود و او را بر همه چیز توانا بداند.
• این داستان امیدواری را در دل مؤمنان زنده میکند که هیچگاه از رحمت و لطف خداوند ناامید نشوند، زیرا او قادر است در پیری و ناامیدی نیز روزی و نعمت عطا کند.
• آیه به ما میآموزد که بشارتهای الهی هرچند در ظاهر غیرممکن به نظر رسند، اما با توکل بر خدا و ایمان به قدرت او، محقق خواهند شد و این از زیباییهای ایمان به خداوند قادر متعال است.