Сураи Аз-Зарият — Оят 34

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• مُسَوَّمَةً — нишонагузошташуда, яъне сангҳое, ки аломат ва нишонаи махсус доранд.
• لِلْمُسْرِفِينَ — барои исрофкунандагон, яъне касоне, ки дар гуноҳ ва кофирӣ аз ҳад зиёд мегузаранд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони фариштагон аст, ки ба Иброҳим (алайҳис-салом) гуфтанд. Онҳо ба қавми Лут фиристода шуда буданд, то онҳоро ба сабаби куфру гуноҳҳои зиёдашон нобуд кунанд. Худованд сангҳои аз гил сохташударо бар онҳо мефиристад, ки назди Парвардигори ту — эй Иброҳим — бо нишона ва аломати махсус қайд шудаанд. Ҳар санг номи касеро, ки бояд ба он зада шавад, дорост. Ин сангҳо барои он касоне пешбинӣ шудаанд, ки дар кофирӣ ва гуноҳ аз ҳадди муқарраршудаи Худо гузаштаанд ва дар исрофу зиёдаравӣ ғарқ шудаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд одил аст ва ҳеҷ касро бе сабаб ҷазо намедиҳад; азоб танҳо барои он касонест, ки худ аз ҳад мегузаранд.
• Ҳатто сангҳои азоб низ ба фармони Худо нишонагузорӣ шудаанд, ки ин нишонаи илми бепоёни Парвардигор ва назорати дақиқи Ӯ бар ҳама чиз аст.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз исроф дар гуноҳ ва саркашӣ дурӣ ҷӯем, зеро гузаштан аз ҳадди Худо оқибати бад дорад.
• Қиссаҳои қавмҳои гузашта дар Қуръон барои ибрат гирифтан омадаанд, то мо роҳи рост ва тавбаро интихоб кунем.
• Раҳмати Худо ба бандагони солеҳ наздик аст ва Ӯ тавбакунандагонро мебахшад, пас ҳар кас метавонад пеш аз расидани азоб ба сӯи Ӯ баргардад.