سورت ذاریات — آیت 53

د معنايي کلمې:

• أَتَوَاصَوْا: ایا يو بل ته يې وصيت كړى و، يعنې يو بل ته يې سپارښتنه كړې وه.
• بِهِ: په دې (د رسول الله ﷺ د دروغجن بللو) باندې.
• طَاغُونَ: سركشان، هغه كسان چې له حد نه تېر شوي او د الله په وړاندې يې سركشي كړې ده.

تفسير:

دا آيت د هغو كافرانو د خبرې په اړه دى چې ويې ويل: "دا (محمد) يو جادوګر يا لېونی دى." الله تعالی فرمايي: ایا د دوى مخكيني او وروستني كسان په دې خبره كې يو له بل سره وصيت كړى و؟ يعنې ایا دوى ټول په دې كې سره يو ځای شوي وو چې په اتفاق سره دې دغه خبره وكړي؟ نه، دا خبره داسې نه ده. بلكې دوى ټول يو داسې قوم دى چې په سركشۍ كې يې يو بل ته ورته والى درلود. د دوى زړونه په كفر او طغيان كې سره يو شان وو، نو ځكه يې وروستني كسان هم هغه خبره وكړه چې مخكيني كسانو كړې وه. دا د دوى ترمنځ د كفر په خاطر يو طبيعي ورته والى و، نه دا چې په ښكاره توګه يې يو بل ته وصيت كړى وي. دوى ټول په طغيان او سركشۍ كې سره شريك وو، نو ځكه يې د پېغمبرانو په دروغجن بللو كې هم اتفاق وكړ.

فايدې:

• دا آيت ښيي چې كفر او طغيان يو داسې ناروغي ده چې كله په يو قوم كې خپره شي، نو نسل په نسل يې دوام كوي، ځكه چې زړونه په كفر كې سره يو شان كېږي.
• مؤمنان بايد له دې خبرې عبرت واخلي چې د حق په لاره كې ثابت قدمه واوسي او له سركشۍ او طغيان نه ځان وساتي، ځكه چې طغيان انسان ته د حق د منلو توفيق له لاسه وركوي.
• دا آيت د رسول الله ﷺ د صدق دليل هم دى، ځكه چې كه دوى په اتفاق سره دروغ ويل، نو دا به د دوى د باطل دليل و، خو الله تعالی د دوى د خبرې بې بنسټه والى څرګند كړ او و يې ښودله چې دوى يوازې د خپل طغيان له امله دا خبره كوي.