Сураи Ат-Тур — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

— «يَوْمَ»: рӯз, яъне рӯзи қиёмат.

— «يُدَعُّونَ»: аз феъли «دَعَّ» гирифта шуда, маънои бо шиддат ва бераҳмӣ тела додан, ронда шуданро дорад.

— «دَعًّا»: сиғаи мафъули мутлақ буда, шиддати амалро таъкид мекунад, яъне тела додани сахт ва пурзӯр.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи рӯзи сахти қиёмат хабар медиҳад, ки дар он кофирон ва дурӯғбароварандагони оятҳои Худо бо қуввату бераҳмӣ ба сӯи оташи ҷаҳаннам тела дода мешаванд. Онҳоро на бо эҳтиром ва на бо нармӣ, балки бо шиддат ва хорӣ ба сӯи азоб меронанд. Ин тела додан на танҳо ҷисмонӣ, балки бо таҳқиру сарзаниш ҳамроҳ аст. Ба онҳо гуфта мешавад: «Ин ҳамон оташест, ки шумо онро дурӯғ мешуморедед!» Яъне ҳангоми дар дунё будан, онҳо аз оташи ҷаҳаннам инкор мекарданд ва ҳушдорҳои паёмбаронро ба масхара мегирифтанд. Акнун дар рӯзи қиёмат онҳо бо чашми худ ҳақиқатеро мебинанд, ки қаблан инкор мекарданд, вале дигар вақти пушаймонӣ гузаштааст. Ин манзара нишон медиҳад, ки адолати Худо дар рӯзи қиёмат комил аст ва ҳеҷ кас аз ҳисобу китоб наметавонад фирор кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва инкор кардани он ҳеҷ фоидае надорад.

— Ваъдаҳо ва ҳушдорҳои Қуръон ҷиддӣ ҳастанд; бояд пеш аз расидани он рӯз тавба кунем ва амали солеҳ анҷом диҳем.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки раҳмати Худо барои бандагони мутӣ ва тавбакунанда кушода аст, пас бояд аз ин фурсати дунё истифода барем.

— Қуръон китоби ҳидоят аст; ҳар кас ба он гӯш диҳад ва амал кунад, дар дунё ва охират наҷот меёбад.

— Ин оят дилро нарм мекунад ва моро ба сӯи андеша дар бораи охират ва омодагӣ барои он ҳидоят менамояд.