Сураи Ат-Тур — Оят 12

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• خَوْض (хавз): дар асл ба маънои ворид шудан ва омехтан дар об аст; дар ин ҷо мақсад ғарқ шудан ва саргардон гаштан дар суханони ботил ва беҳуда аст.
• يَلْعَبُونَ (ялъабуна): бозӣ мекунанд, яъне бо дину ҳақиқат ҳамчун бозича муносибат мекунанд ва онро ба ҳазлу масхара мегиранд.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати он гурӯҳи дурӯғбароронро баён мекунад, ки дар рӯзи қиёмат ҳалок ва азоб хоҳанд дид. Онҳо касоне ҳастанд, ки дар дунё дар ботил ва суханони беҳуда ғарқ шудаанд ва бо дини Худо ва оёти ӯ ҳамчун бозича муносибат мекунанд. Онҳо на ба қиёмат бовар доранд ва на аз ҳисобу китоби рӯзи охират парво мекунанд; балки паёмбари Худоро (с) масхара мекунанд ва даъвати ҳақро ба ҳазлу бозӣ мегиранд. Ин ғафлат ва саргардонӣ дар ботил сабаби ҳалоки онҳо дар рӯзи қиёмат мегардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Оят моро огоҳ мекунад, ки ғарқ шудан дар суханони беҳуда ва ботил оқибати бад дорад ва инсонро аз роҳи ҳақ дур месозад.
• Бояд бо дини Худо ва оёти ӯ бо эҳтиром ва ҷиддият муносибат кунем, на бо ҳазлу бозӣ.
• Бовар ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб инсонро аз ғафлат ва саргардонӣ дар ботил нигоҳ медорад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки вақти худро ба корҳои судманд ва тоъат сарф кунем ва аз суҳбати бад ва ҳазлу масхара дурӣ ҷӯем.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; пайравӣ аз он инсонро ба роҳи рост ва наҷот дар дунёву охират ҳидоят мекунад.