Сураи Ат-Тур — Оят 45

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَذَرْهُمْ: Пас, онҳоро тарк кун ва ба ҳоли худ гузор.
• يُلَاقُوا: Рӯ ба рӯ шаванд, вохӯранд.
• يُصْعَقُونَ: Ҳалок мешаванд, мадҳуш ва беҳуш мегарданд (дар нафаси аввал).

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки ин мункирон ва саркашонро ба ҳоли худ гузорад ва барои ҳидояти онҳо беш аз ин талош накунад. Онҳо дар саркашӣ ва инкори худ идома медиҳанд, то он рӯзе фаро расад, ки дар он ҳалок мешаванд ва азобро мебинанд. Ин рӯз рӯзи қиёмат аст, ки ҳамаи онҳо ба сахтии он гирифтор мешаванд. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин ҳалокат ҳангоми нафаси аввал (нафаси марг) ба вуқӯъ мепайвандад, ки дар он ҳамаи махлуқот беҳуш ва мадҳуш мегарданд, баъд аз он дубора зинда мешаванд барои ҳисобу китоб.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки даъват ва таблиғ вазифаи мост, аммо ҳидоят танҳо ба дасти Худованд аст. Пас, набояд аз саркашии одамон дилшикаста шавем.
• Худованд одил аст ва ҳеҷ касро бе ҷазо намегузорад. Рӯзи қиёмат рӯзи ҳақ аст ва ҳама ба ҷавоби аъмоли худ хоҳанд расид.
• Ин оят моро ба сабр ва устуворӣ дар роҳи даъват ташвиқ мекунад ва ба ёди охират меорад, ки ин худ боиси бедор шудани дилҳо ва наздик шудан ба Ислом аст.
• Инчунин, ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҷои ғамгирӣ аз ҳоли кофирон, ба Худованд таваккал кунем ва ба вазифаи худ идома диҳем, зеро натиҷа дар дасти Ӯст.