Сураи Ан-Наджм — Оят 38

1. Маънои калимаҳои оят:

• «أَلَّا»: яъне «ки на» — ҳарфи нафй, ки маънои манъро ифода мекунад.
• «تَزِرُ»: аз решаи «вазара» — яъне «бор мекашад», «ҳамл мекунад».
• «وَازِرَةٌ»: яъне «нафси гунаҳкор», «касе ки бор дорад».
• «وِزْرَ»: яъне «гуноҳ», «бор», «маъсият».
• «أُخْرَى»: яъне «дигаре», «нафси дигар».

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят баён мекунад, ки ҳеҷ кас гуноҳи каси дигарро ба дӯш намегирад ва ҳеҷ нафсе бор ва гуноҳи нафси дигарро ҳамл намекунад. Ҳар кас танҳо ба амали худи худ ҷавобгар аст ва касе ба ҷои дигарӣ ҷазо намебинад. Ин асл ва қоидаи адолати илоҳӣ аст, ки ҳар шахс масъулияти аъмоли хешро дорад ва натиҷаи некӣ ё бадии худро мебинад. Ҳамчунин, ин оят ишора ба он дорад, ки инсон аз амали дигарон на фоида мебинад ва на зарар, балки ҳар кас подоши саъйи худашро мегирад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят адолати Худоро нишон медиҳад, ки ҳеҷ кас ба гуноҳи дигарӣ ҷазо намебинад.
• Инсонро ба масъулиятшиносӣ ва ҳисоби аъмоли худ ташвиқ мекунад.
• Ҳар шахс бояд ба ҷои айбҷӯӣ аз дигарон, ба ислоҳи худи худ машғул шавад.
• Ин оят умед мебахшад, ки ҳар кас метавонад бо амали нек ба саодат бирасад, зеро подоши амал ба худи ӯ бармегардад.
• Инсонро ба сӯи адолат, ростқавлӣ ва покии дил ҳидоят мекунад, ки ин ҳама ба ислому Қуръон ҷалб менамояд.