Сураи Ан-Наджм — Оят 39

1. Маънои калимаҳо:

— «سَعَىٰ»: кӯшиш кард, амал кард, талош намуд.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима ба як қоидаи муҳими ҳаёти инсон ишора мекунад: ҳар кас танҳо савоби амали худашро мебинад. Яъне ҳеҷ кас ба гуноҳи дигарӣ гирифтор намешавад ва ҳеҷ кас ба амали каси дигар савоб намеёбад. Инсон дар рӯзи қиёмат танҳо натиҷаи кӯшишу талоши худашро мебинад — хоҳ нек бошад, хоҳ бад. Ҳар амале, ки инсон бо ихлос ва нияти пок анҷом медиҳад, барои ӯ савобаш навишта мешавад, ва ҳар амали баде, ки мекунад, бори гуноҳаш бар гардани худи ӯст. Пас ҳеҷ кас наметавонад ба ҷои дигарӣ савоб бигирад ва наметавонад гуноҳи каси дигарро бар дӯш кашад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят инсонро ба масъулияти шахсӣ ва ҷавобгарӣ дар назди Худованд ҳидоят мекунад.

— Ҳар касро ба кӯшишу талоши нек ва амали солеҳ ташвиқ менамояд, зеро танҳо амали худи ӯ ба ӯ фоида мерасонад.

— Инсонро аз такя ба дигарон ва умед ба амали онҳо бозмедорад ва ба ӯ меомӯзад, ки худаш бояд барои охираташ заҳмат кашад.

— Ин оят адолати Худовандро нишон медиҳад, ки ҳеҷ касро ба гуноҳи дигарӣ ҷазо намедиҳад ва ҳеҷ касро ба амали дигарӣ савоб намедиҳад.

— Инсонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад, зеро мебинад, ки дин ба ӯ роҳи равшани наҷот ва савобро нишон медиҳад ва ӯро ба амали нек ҳидоят менамояд.