Сураи Ан-Наджм — Оят 37

1. Маънои калимаҳо:

• «وَفَّىٰ»: яъне иҷро кард, ба анҷом расонд, пурра адо кард ва ҳеҷ чизро кам нагузошт.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони Парвардигор аст, ки бандагони худро бозхост мекунад, оё ба онҳо хабар нарасидааст аз он чӣ дар саҳифаҳои Иброҳим ва Мӯсо омадааст? Дар ин ҷо Аллоҳ таоло Иброҳимро (алайҳис-салом) бо сифати бузурге тавсиф мекунад: «وَفَّىٰ» — яъне вай тамоми он чизеро, ки Парвардигораш ба ӯ фармуда буд, пурра иҷро кард ва ҳеҷ фармонеро тарк накард. Вай ҳамаи амрҳои Худоро ба ҷо овард, тамоми вазифаҳои худро дар роҳи даъват ба тавҳид ва таблиғи рисолат ба бандагони Худо ба анҷом расонд. Иброҳим (алайҳис-салом) дар итоат, ихлос, сабр ва фидокорӣ намунаи комил буд; ӯ ҳатто фармони Худоро дар мавриди қурбон кардани фарзандаш Исмоил ба ҷо овард ва аз ин имтиҳони сахт бо сарбаландӣ гузашт. Пас, Аллоҳ таоло ӯро бо ин сифати олӣ ситоиш мекунад, то бандагонаш аз вай ибрат гиранд ва бидонанд, ки роҳи вафодорӣ ба аҳду паймон ва иҷрои фармонҳои Худо роҳи наҷот ва саодат аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар иҷрои фармонҳои Аллоҳ таоло кӯшиш ва саъйи комил намоем ва ҳеҷ амреро сабук нашуморем.
• Иброҳим (алайҳис-салом) намунаи олии вафодорӣ ва ихлос аст; пайравӣ аз ӯ моро ба сӯи қурби Худо ва баландӣ дар дунёву охират ҳидоят мекунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло бандагони вафодори худро дар Қуръон ситоиш мекунад ва номашонро то қиёмат зинда нигоҳ медорад.
• Вафодорӣ ба аҳду паймон ва иҷрои вазифаҳо сабаби баракат, эҳтиром ва саодати дунявӣ ва ухравӣ мегардад.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва достони паёмбарон дар он барои мо дарс ва панд аст, то мо низ дар роҳи имон ва амали солеҳ собитқадам бошем ва ба неъматҳои ҷовидони биҳишт ноил гардем.