Surja En-Nexhm — Ajet 38

Kuptimet e fjalëve:

• تَزِرُ: të mbartësh ose të marrësh mbi vete barrën (gabimin).
• وَازِرَةٌ: shpirti (njeriu) që mbart gabimin e vet.
• وِزْرَ: barrën e rëndë, domethënë mëkatin dhe gabimin.
• أُخْرَى: tjetrës (shpirtit tjetër, njeriut tjetër).

Tefsiri i ajetit:

Kjo ajet i bekuar vjen si pjesë e lajmit që gjendet në fletët (suhufet) e Musait dhe Ibrahimit, ku Allahu i Lartësuar ka shpallur një prej parimeve më të mëdha të drejtësisë hyjnore: asnjë shpirt nuk do të mbartë mëkatin e shpirtit tjetër. Kjo do të thotë se çdo njeri është përgjegjës vetëm për veprat e veta, dhe askush nuk do të ndëshkohet për gabimet e të tjerëve, as në këtë botë e as në Ditën e Gjykimit. Nëse dikush kryen mëkat, barrën e tij e mban vetëm ai, dhe askush tjetër nuk do ta marrë atë barrë në vend të tij.

Po ashtu, ky parim nënkupton se njeriu nuk përfiton nga mundi dhe shpërblimi i të tjerëve, por vetëm nga ajo që ka punuar vetë me duart e veta dhe me synimin e vet. Kjo është drejtësi e plotë nga Allahu, sepse Ai nuk i bën padrejtësi askujt, as duke i ngarkuar atij mëkatin e tjetrit, as duke ia mohuar shpërblimin e punës së tij.

Përfitimet nga ajeti:

1. Drejtësia absolute e Allahut: Ky ajet na mëson se Allahu është i drejtë në çdo gjykim të Tij; Ai nuk e ndëshkon njeriun për fajin e tjetrit, gjë që na mbush zemrat me siguri dhe qetësi, sepse e dimë se në Ditën e Gjykimit do të japim llogari vetëm për veprat tona.
2. Përgjegjësia personale: Njeriu duhet të kujdeset për veprat e veta dhe të mos ia hedhë fajin të tjerëve, sepse secili do të korrë atë që ka mbjellë. Kjo e bën besimtarin të ndërgjegjshëm dhe të përgjegjshëm për jetën e tij.
3. Shpresa dhe motivimi për vepra të mira: Meqenëse shpërblimi i takon vetëm atij që punon, atëherë çdo vepër e mirë që bëjmë, qoftë edhe e vogël, nuk humb tek Allahu. Kjo na nxit që të nxitojmë drejt punëve të mira dhe të mos i lëmë ato për askënd tjetër.
4. Largimi nga padrejtësia: Ky parim na mëson që të mos i ngarkojmë të tjerët me barrën e gabimeve tona, dhe të mos i fajësojmë ata për atë që nuk e kanë bërë, sepse Allahu e ka ndaluar këtë gjë në ligjin e Tij.
5. Qetësia shpirtërore: Kur besimtari e di se nuk do të ndëshkohet për mëkatet e të tjerëve, kjo i jep atij paqe të brendshme dhe e liron nga frika e padrejtësisë, duke e bërë atë të përqendrohet në pastrimin e shpirtit të vet dhe në përmirësimin e marrëdhënies me Krijuesin e tij.