Сураи Ан-Наджм — Оят 40

1. Маънои калимаҳо:

• سَعْيَهُ: кӯшишу амали ӯ, яъне ҳар гуна кору рафторе, ки инсон дар дунё анҷом медиҳад.
• سَوْفَ يُرَىٰ: ба зудӣ дида мешавад, яъне ошкору намоён мегардад.

1. Тафсири оят:

Ин оят баён мекунад, ки ҳар гуна кӯшишу амали инсон — хоҳ нек бошад, хоҳ бад — ҳатман рӯзе ошкор ва намоён хоҳад шуд. Ин ошкоршавӣ дар рӯзи қиёмат ба амал меояд, ки ҳамаи мардум аъмоли худро пеши назар мебинанд. Он гоҳ амали нек аз амали бад ҷудо карда мешавад: некӯкорон иззату сарфарозӣ меёбанд ва бадкорон сарзанишу шармандагӣ мебинанд. Ҳамин тавр, ҳеҷ кӯшише беподош намемонад ва ҳар кас натиҷаи амали худро дар тарозуи адолати Илоҳӣ мебинад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Инсон бояд ҳамеша дар фикри амали нек бошад, зеро медонад, ки ҳеҷ кораш пинҳон намемонад.
• Ин оят ба дилҳо умед мебахшад, ки заҳмати некӯкорон бесамар намеравад ва подоши онҳо ҳатман дода мешавад.
• Ҳисси масъулиятро дар инсон бедор мекунад, ки ҳар лаҳзаи умри худро бояд барои кори хайр сарф кунад.
• Инсонро ба адолати Худованд боварӣ мебахшад, ки ҳеҷ амале — хурд ё бузург — беҳисоб намемонад.
• Ин оят моро ба сӯи ихлос ва ростқавлӣ дар амал ҳидоят мекунад, то ки рӯзи қиёмат сарбаланд бошем.