سوره قمر — آیه 19

معانی کلمات:

• رِیحًا صَرْصَرًا: بادِ بسیار سرد و سخت که با صدای مهیب و شدید میوزید.
• نَحْسٍ: روزِ شوم و نحس.
• مُسْتَمِرٍّ: پیوسته و دائمی، به گونهای که شومی و عذاب آن ادامه داشت.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه خبر میدهد که ما بادی سخت و بسیار سرد را بر قوم عاد فرستادیم؛ بادی که با شدت و صدای هولناک میوزید و هیچ رحمتی در آن نبود. این عذاب در روزی شوم و پر از نحوست بر آنان نازل شد، روزی که شومی و عذاب آن قطع نشد و پیوسته ادامه یافت تا آنجا که آن قوم سرکش را به کلی نابود کرد. این باد چنان سخت و سرد بود که مردم را از جا میکند و بر سرشان فرو میانداخت، به گونهای که گردنهایشان میشکست و سرهایشان از بدن جدا میشد و آنان را مانند درختان نخلی که از ریشه کنده شده باشند، بر زمین میانداخت. این عذاب نه یک لحظه بود، بلکه شومی و هلاکت آن تا رسیدن آنان به عذاب آخرت ادامه داشت.

فواید و درسهای آیه:

• این آیه نشان میدهد که عذاب الهی برای کسانی که پیامبران را تکذیب کنند و در گناه و سرکشی اصرار ورزند، حتمی و بسیار سخت است؛ پس باید از نافرمانی خدا بترسیم و به راه حق بازگردیم.
• قدرت بیپایان خداوند را میآموزیم که با یک باد میتواند قومهای قدرتمند را نابود کند؛ پس هیچ قدرتی در برابر اراده او تاب مقاومت ندارد.
• این داستان عبرتی است برای همه انسانها که بدانند زندگی دنیا زودگذر است و عذاب الهی ممکن است در هر لحظه فرا رسد؛ پس باید پیش از فرا رسیدن مرگ، توبه کنیم و به رحمت خدا پناه ببریم.
• خداوند با بیان این داستانها، ما را به شکرگزاری از نعمت امنیت و آرامش دعوت میکند و میآموزد که ایمان و تقوا، سبب نجات از بلاها و عذابهاست.