Surat Al-Qamar — Ayat 19

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• صَرْصَرًا (shar-sharan): angin kang banter banget lan adhem banget, uga swarane nggero-nggero.
• نَحْسٍ (nahsin): cilaka, apes, utawa ala.
• مُسْتَمِرٍّ (mustamirrin): terus-terusan, ora mandheg-mandheg.

1. Tafsir ayat:

Satemene Allah SWT ngutus marang kaum 'Ad angin kang banter banget lan adhem banget, yaiku angin kang nyebul kanthi swara nggero-nggero lan ngrusak apa wae kang diliwati. Angin iki teka ing dina kang dadi dina cilaka lan apes kanggo wong-wong mau, lan cilaka iku terus-terusan ora mandheg-mandheg, nganti tumeka ing akhirate. Angin iki ora mung nyebul biasa, nanging ngangkat wong-wong saka panggonane, banjur dibantingake ing lemah kanthi sirah dhisik, nganti gulu-gulune tugel lan sirahe pisah saka awak. Akhire wong-wong mau padha mati gumlethak kaya wit kurma kang pada kabongkar saka oyote. Iki kabeh minangka paukuman saka Allah amarga wong-wong mau padha maido lan ora gelem manut marang Nabi Hud AS.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake marang kita yen Allah iku Maha Kuwasa lan Maha Adil. Dheweke bisa ngutus paukuman marang sapa wae kang maido marang utusane.
• Kita kudu padha ngati-ati lan ora nglakoni tumindak kang maido marang Allah lan rasule, amarga paukuman bisa teka kanthi tiba-tiba.
• Ayat iki uga nuduhake yen saben tumindak ala mesthi ana akibat, lan akibat iku bisa dadi cilaka kang terus-terusan.
• Kanggo wong-wong kang padha iman lan taat, ayat iki dadi pangeling supaya tansah sabar lan istiqamah ing dalan kang bener, amarga Allah mesthi paring pitulungan marang wong-wong kang padha taqwa.
• Ayat iki nuwuhake rasa wedi marang siksa Allah, nanging uga nuwuhake rasa tresna marang Allah kang Maha Pengasih lan Maha Penyayang, amarga paukuman iku mung kanggo wong-wong kang padha kafir lan maido.