Сураи Ар-Рахман — Оят 9

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَقِيمُوا: барпо доред, дуруст ва адолатнок иҷро кунед.
• الْوَزْنَ: вазн кардан, чен кардан.
• بِالْقِسْطِ: бо адолат, бо инсоф.
• لَا تُخْسِرُوا: кам накунед, зиён нарасонед.
• الْمِيزَانَ: тарозу, меъёр.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят бандагони худро ба адолат ва ростӣ дар муомила даъват мекунад. Мефармояд, ки ҳангоми вазн кардан ва чен кардан барои мардум, тарозуро дуруст ва бо адолат барпо доред ва ҳаққи касеро кам накунед. Ҳар кас бояд ҳаққи дигариро пурра ва бе камӣ адо кунад. Ин оят баъд аз он омадааст, ки Худованд осмонро бардошт ва тарозуро барқарор кард, то мардум аз ҳадди адолат берун нараванд. Пас вазн кардан бояд бо инсоф бошад ва касе ҳаққи дигариро бо кам кардани вазн ё чен зиён нарасонад. Ин амр на танҳо барои муомилаи молӣ, балки барои ҳамаи корҳо ва суханон низ дахл дорад, ки инсон бояд дар ҳама ҳолат адолатро риоя кунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ислом дини адолат ва ростӣ аст ва ҳаққи ҳар касро эҳтиром мекунад.
• Қуръон моро тарбия мекунад, ки дар муомила бо мардум боинсоф ва боадолат бошем.
• Ростӣ дар вазн ва чен боиси баракат дар ризқ ва эътимоди мардум ба ҳамдигар мегардад.
• Кам кардани вазн ва фиреб додан дар муомила гуноҳи калон аст ва Худованд онро манъ кардааст.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон ба ҳаёти ҳаррӯзаи мо дахл дорад ва барои мо роҳнамои беҳтар зиндагӣ кардан аст.
• Риояи адолат дар муомила боиси ризои Худованд ва некӯии дунёву охират мешавад.