Surja Er-Rahman — Ajet 57

Kuptimi i fjalëve:

• Ala'i (آلاء): Dhunti, begati dhe mirësi të panumërta.
• Rabbikuma (رَبِّكُمَا): Zoti i të dyve (njerëzve dhe xhinëve).
• Tukedhdhiban (تُكَذِّبَانِ): Mohoni dhe refuzoni.

Tefsiri i ajetit:

Kjo varg i bekuar i përsëritur shumë herë në suren "Er-Rahman" i drejtohet dy grupeve kryesore të krijesave të ngarkuara me përgjegjësi – njerëzve dhe xhinëve. Allahu i Lartësuar i pyet ata me një pyetje retorike që ngërthen qortim, habi dhe vëmendje: "Pra, cilës prej dhuntive të Zotit tuaj i mohoni?" Kjo do të thotë se të gjitha begatitë që i rrethojnë – nga ato të përmendura në vargjet paraprake si krijimi i qiellit, tokës, diellit, hënës, frutave, luleve, ujit, etj., deri te ato të përmendura më vonë si xhenneti me begatitë e tij – janë aq të qarta dhe të dukshme, saqë mohimi i tyre është i pamundur për një mendje të shëndoshë. Megjithatë, disa prej tyre i mohojnë këto dhunti, duke mos i njohur ato dhe duke mos falënderuar Dhuruesin e tyre. Përsëritja e kësaj pyetjeje në suren e tërë shërben si një zgjim i ndërgjegjes dhe një ftesë për reflektim mbi madhështinë e Krijuesit dhe mirësitë e Tij të pakufishme.

Përfitimet nga ajeti:

1. Kjo pyetje na mëson të ndalemi e të mendojmë thellë për dhuntitë e panumërta që na rrethojnë çdo ditë, duke na bërë të vetëdijshëm për madhështinë e Zotit dhe kujdesin e Tij ndaj krijesave të Tij.
2. Ajo na nxit të falënderojmë Allahun vazhdimisht me zemër, gjuhë dhe vepra, sepse falënderimi është çelësi i shtimit të begative, siç ka thënë Zoti: "Nëse falënderoni, Unë do t'jua shtoj begatitë."
3. Ajeti na bën të kuptojmë se mohimi i dhuntive është një padrejtësi ndaj vetes sonë, sepse çdo dhunti e Zotit është dëshmi e ekzistencës së Tij, e fuqisë së Tij dhe e mëshirës së Tij ndaj nesh.
4. Përsëritja e kësaj pyetjeje na mëson se Islami është fe e reflektimit dhe e vetëdijes – sa herë që shohim një dhunti, duhet të kujtojmë Dhuruesin dhe të forcojmë lidhjen tonë me Të, duke e bërë zemrën tonë plot me dashuri dhe respekt ndaj Krijuesit tonë.