Сураи Аль-Вакиа — Оят 17

1. Маънои калимаҳо:

— «يَطُوفُ»: давр мезананд, гирд мегарданд.

— «وِلْدَانٌ»: ғуломон, хизматгороне, ки ҳамеша ҷавон мемонанд.

— «مُّخَلَّدُونَ»: ҷовидона, ҳамеша боқӣ ва доимӣ.

1. Тафсири оят:

Дар биҳишт хизматгороне гирди аҳли биҳишт мегарданд ва ба онҳо хизмат мекунанд. Ин ғуломон ҳамеша ҷавон ва ҷовидонанд; ҳеҷ гоҳ пир намешаванд ва намемираванд. Онҳо бо зарфҳо, кӯзаҳо ва ҷомҳое, ки аз чашмаҳои шароби биҳиштӣ пар шудаанд, хизмат мерасонанд. Ин шароб ба монанди шароби дунё нест, ки сарро дард кунад ё ақлро бибарад; балки лаззатбахш ва пок аст. Ҳамин тавр, аҳли биҳишт дар неъматҳои ҷовидонӣ ва оромии комил қарор доранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки биҳишт ҷои неъматҳои комил ва хизмати бекам аст, ки Худованд ба бандагони некӯкор ваъда додааст.

— Ҳамешагӣ ва ҷавонӣ дар биҳишт боиси шодӣ ва оромии аҳли биҳишт мегардад, ки ин аз раҳмати бузурги Худо аст.

— Ин оят моро ба амалҳои нек ва итоати Худованд тарғиб мекунад, то ба чунин неъматҳои ҷовидонӣ ноил гардем.

— Хизмати ғуломони ҷовидон дар биҳишт нишонаи эҳтиром ва иззати аҳли биҳишт аст, ки Худованд барои бандагони солеҳ омода кардааст.

— Ин оят дили инсонро ба охират ва ҷовидонӣ мекашад ва ӯро ба сӯи некӯкорӣ ва тақво ҳидоят мекунад.