Аль-Вакиа сүрәсе — Аять 66

Сүзләрнең мәгънәләре:

• لَمُغْرَمُونَ — «мәгърамүн» сүзе «гарам» тамырыннан килә, ул «газап», «зыян», «җәза» мәгънәләрен бирә. Бу урында ул «газапланганнар», «зыян күрүчеләр» яки «бурычка батканнар» дигәнне аңлата.

Аять тәфсире:

Әй, кешеләр! Сез иген чәчү өчен җирне әзерлисез, орлык саласыз, су сибәсез, тәрбиялисез. Ләкин ул үсү өчен сезнең көчегез җитәме? Юк, аны үстерүче, үсендерүче, уңыш бирүче — Аллаһының Үзе. Әгәр Без теләсәк, ул уңышны коры чүпкә, сабанга әйләндерер идек, һәм сез аны бернәрсәгә дә ярамас иде. Шул чалда сез гаҗәпләнеп, үкенеп: «Без чыннан да зыян күрүчеләрбез, безгә бурычлар йөкләнде, без газапландык!» — дияр идегез. Бу сүзләр белән кеше үзенең бөтен тырышлыгының, хезмәтенең юкка чыгуына төшенкелеккә бирелә. Ләкин алар шуны оныталар: Аллаһының кодрәте белән генә уңыш була, һәм һәр нәрсә Аның ихтыярыннан тора.

Аятьтән алынган файдалар:

• Кеше үзенең көченә, хезмәтенә генә таянырга тиеш түгел; бөтен эшләрдә Аллаһыга тәвәккәл итү зарур, чөнки уңыш бирүче дә, аны юк итүче дә — Ул.
• Балаларга, яшьләргә рәхмәтлелек хисе тәрбияләргә кирәк: ашаган икмәгебез, ашый торган ризыкларыбыз өчен Аллаһыга шөкер итәргә өйрәнергә.
• Кеше бәла-казага, уңышсызлыкка дучар булса, Аллаһының рәхмәтеннән өмет өзмәскә, Аның кодрәтенә ышанып, сабыр итәргә тиеш.
• Бу аять кешене тәкәбберлектән саклый: кеше үзен һәрнәрсәгә сәләтле дип санамасын, бәлки һәр эшендә Аллаһының ярдәменә мохтаҗ икәнен аңласын.