Σούρα Αλ-Ανάμ — Στίχος 147

Πες (ω, Μωχάμμαντ, στους ειδωλολάτρες): «Δε βρίσκω μέσα σ’ αυτό που μου αποκαλύφθηκε κάτι (από αυτά που απαγορεύετε από τα βοοειδή, το να είναι) απαγορευμένο γι’ αυτόν που θα το έτρωγε εκτός κι αν πρόκειται για νεκρό ζώο, για αίμα που χύθηκε (που βγαίνει την ώρα της σφαγής ενός ζώου), για σάρκα χοίρου γιατί είναι ακάθαρτο, ή για ζώα που όταν σφάχτηκαν αναφέρθηκε το όνομα άλλου εκτός του Αλλάχ. Αν όμως κάποιος αναγκάστηκε (να καταναλώσει κάτι απ' αυτά τα προαναφερόμενα) χωρίς να το καταναλώσει από επιθυμία, ούτε να υπερβαίνει (το όριο της αναγκαιότητας), τότε στ’ αλήθεια, ο Κύριός σου είναι Γαφούρ (Αυτός που συγχωρεί τα πάντα) και Ραχείμ (Πολυεύσπλαχνος).

Στους Εβραίους απαγορέψαμε (ως ποινή) οποιοδήποτε ζώο δεν έχει ανοιχτά δάχτυλα (όπως οι καμήλες, οι στρουθοκάμηλοι, οι πάπιες και οι χήνες κλπ.), και από τις αγελάδες και τα πρόβατα, απαγορέψαμε το λίπος τους εκτός από ό,τι προσκολλάται στην πλάτη ή στα έντερά τους, ή ό,τι κολλάει στα κόκκαλά τους. Τους κάναμε αυτή την ποινή (και την απαγόρευση) για την παράβαση (και την αδικία) τους. Πράγματι, Είμαστε Ειλικρινείς (σε ό,τι λέμε ή κρίνουμε).

Εκείνοι που αποδίδουν εταίρους στον Αλλάχ στη λατρεία θα πουν: «Αν ήθελε ο Αλλάχ, ούτε εμείς, ούτε οι πρόγονοί μας δε θα είχαμε αποδώσει εταίρους στον Αλλάχ στη λατρεία, ούτε θα είχαμε απαγορεύσει τίποτε (στον εαυτό μας από τα βοοειδή που τα έθεσε ο Αλλάχ επιτρεπτά).» Ομοίως, διέψευδαν (τους Αγγελιαφόρους) εκείνοι που ήταν πριν απ' αυτούς μέχρι που γεύτηκαν την τιμωρία Μας. Πες (ω, Προφήτη): «Έχετε κάποια γνώση (και απόδειξη) που μπορείτε να μας παρουσιάσετε (ότι ο Αλλάχ δέχτηκε από σας το να Του αποδίδετε εταίρους στη λατρεία και να απαγορεύετε αυτά τα βοοειδή που τα επέτρεψε); Πράγματι, δεν ακολουθείτε παρά μόνο εικασίες, και πράγματι, αυτά που λέτε δεν είναι παρά ψέματα!

Πες (ω, Προφήτη): «Ο Αλλάχ έχει το απόλυτο επιχείρημα (ενώ εσείς έχετε μάταιο επιχείρημα). Αν ήθελε (ο Αλλάχ), θα σας καθοδηγούσε όλους.»