Surah Al-An'am — Aya 147

Ma’anonin Kalmomi:

• "Ba'su" (بأس): azaba ko hukuncin Allah.
• "Al-Mujrimin" (المجرمين): masu aikata laifuffuka da zunubai, waɗanda suka ƙetare iyakokin Allah.

Tafsiri:

Idan mutanenka suka ƙaryata ka, ya kai Annabi Muhammad (S.A.W.), game da abin da ka zo da shi na gaskiya daga Ubangijinka, to ka gaya musu abin da zai jawo su ga begen rahama da kuma tsoron azaba: "Ubangijinku Mai rahama ne mai faɗin rahama, wanda ya jinkirta muku hukuncinsa kuma bai gaggauta muku azaba ba, duk da kuwa kuna aikata zunubai da ƙaryatawa. Amma ku sani cewa idan azabarsa ta sauka, ba wanda zai iya tunkuɗe ta daga mutanen da suka aikata laifuffuka da nacewa a kan ƙaryatawa." Wannan magana tana ƙunshe da jan hankali da rahama, tare da gargaɗi da tsoro, domin su farka daga halin da suke ciki kafin azabar Allah ta sauka a kansu.

Fa'idodin da ake samu daga wannan aya:

1. Rahamar Allah tana da faɗi sosai, kuma yana jinkirta hukunci ga masu laifi don su tuba, wannan yana nuna wa mutane cewa Allah ba mai gaggawar azaba ba ne, kuma yana buɗe ƙofa ga tuba a kowane lokaci.
2. Duk da faɗin rahama, akwai gargaɗi mai ƙarfi cewa azabar Allah ba ta da wani mai iya tunkuɗewa idan ta sauka, don haka mutum ya kamata ya yi gaggawar tuba kafin lokaci ya ƙare.
3. Wannan aya tana ƙarfafa wa musulmi zuciya a lokacin da ake ƙaryata shi, domin ya san cewa Allah yana tare da shi, kuma hukuncin Allah zai sauka a kan maƙiyansa a lokacin da ya ga dama.
4. A cikin wannan aya akwai koyarwa ga masu wa'azi da masu kira zuwa ga Allah: su haɗa tsakanin rahama da gargaɗi, don su tada tsoro da bege a cikin zukatan mutane, wannan hanya ce mafi inganci wajen shiryar da al'umma.