سوره انعام — آيت 147

1) ڪجهه لفظن جي معنيٰ:

• كَذَّبُوكَ: توکي ڪوڙو چيو، تنهنجي ڳالهه نه مڃي.
• ذُو رَحْمَةٍ وَاسِعَةٍ: وڏي وسيع رحمت وارو.
• بَأْسُهُ: سندس عذاب، سندس سزا.
• لَا يُرَدُّ: نه موٽايو ويندو، نه ٽاريو ويندو.
• الْمُجْرِمِينَ: ڏوهاري، گناهگار ماڻهو.

2) آيت جي تفسير:

اي نبي! جيڪڏهن هي ماڻهو تنهنجي دعوت کي ڪوڙ سمجهن ۽ تو تي ايمان نه آڻين، ته انهن کي مايوس ٿيڻ نه ڏي ۽ نه ئي بدلي وٺڻ جي جلدي ڪر. انهن کي ٻڌاءِ ته توهان جو رب وڏي وسيع رحمت وارو آهي. سندس رحمت ئي آهي جو هو توهان کي فوراً عذاب نه ڏئي ٿو، پر مهلت ڏئي ٿو ته شايد توهان توبه ڪري موٽي اچو. پر ان سان گڏ هي به ڄاڻو ته جڏهن سندس عذاب ڏوهارين تي اچي ٿو، تڏهن ڪو به ان کي روڪي نه ٿو سگهي ۽ نه ئي ڪو ان کان بچائي ٿو سگهي. يعني رحمت جي اميد ضرور رکو، پر گناهن تي هٺ نه ڪريو ۽ عذاب کان به بي خوف نه ٿيو.

3) هن آيت مان حاصل ٿيندڙ فائدا:

• الله جي رحمت تمام وسيع آهي، هو پنهنجي ٻانهن کي فوراً سزا نه ٿو ڏئي، پر توبه جو موقعو ٿو ڏئي.
• رحمت جي اميد رکڻ گهرجي، پر ان جو مطلب اهو نه آهي ته گناهن تي هٺ ڪجي.
• الله جو عذاب انصاف وارو آهي ۽ جڏهن اچي ٿو ته ڪو به ان کي ٽاري نه ٿو سگهي.
• نبي ڪريم ﷺ جي دعوت کي ڪوڙو چوڻ ۽ ان کان منهن موڙڻ سخت خطري جي ڳالهه آهي.
• الله جي رحمت ۽ سندس عذاب ٻئي سچا آهن، مؤمن کي ٻنهي تي يقين رکڻ گهرجي: اميد به رکي ۽ خوف به.
• هي آيت اسان کي سيکاريندي آهي ته دعوت جي راهه ۾ صبر ڪجي، مخالفت تي بدلي نه ورتي وڃي، پر الله جي رحمت ۽ انصاف تي ڀروسو رکيو وڃي.