සූරා අල්-අන්ආම් — ආයාත් 147

වදන්හි අර්ථ:

• كَذَّبُوكَ – ඔවුන් ඔබව බොරු කළොත් (ඔබ ගෙනා දූත මෙහෙවර ප්රතික්ෂේප කළොත්)
• ذُو رَحْمَةٍ وَاسِعَةٍ – ඉමහත් කරුණාවේ හිමිකරු
• بَأْسُهُ – ඔහුගේ දඬුවම / ග්රහණය
• الْمُجْرِمِينَ – අපරාධකරුවන් / පාපතරයන්

අර්ථ විවරණය:

අල්ලාහ් තආලා තම නබිවරයාට (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) මෙසේ උපදෙස් දෙයි: ඔවුන් ඔබව බොරු කළද, ඔබ ගෙනා සත්යය ප්රතික්ෂේප කළද, ඔබ ඔවුන් සමඟ කරුණාවෙන් හා මෘදු ලෙස කටයුතු කරන්න. ඔවුන්ට මෙසේ පවසන්න: "මගේ රබ් (පරමාධිපති) ඉමහත් කරුණාවේ හිමිකරුය. ඔහුගේ කරුණාව නිසාම ඔහු ඔබට දඬුවම් කිරීමට ඉක්මන් නොවී ඔබට කාලය ලබා දී ඇත. ඔබ පසුතැවිලි වී යහමඟට පැමිණීමට ඔහු අවස්ථාව සලසා දෙයි."

නමුත් මෙම කරුණාව සදාකාලික නොවේ. ඔවුන් අපරාධකරුවන් ලෙස දිගටම පවතින්නේ නම්, අල්ලාහ්ගේ දඬුවම පැමිණි විට එය කිසිවෙකුටත් වළක්වා ගත නොහැක. එම දඬුවම අපරාධකරුවන් වන ජනතාවගෙන් ඉවත් කිරීමට කිසිවෙකුට ශක්තියක් නැත. මෙය ඔවුන්ට අනතුරු ඇඟවීමක් සහ තර්ජනයක් වශයෙන් පවසන්න.

මෙම වාක්යයේ ඇත්තේ රහ්මත් (කරුණාව) සහ බඅ්ස් (දඬුවම) යන දෙකෙහිම සංකලනයයි. පළමුව කරුණාව සිහිපත් කර ඔවුන් තුළ බලාපොරොත්තුවක් ඇති කරයි. පසුව දඬුවම ගැන අනතුරු අඟවා ඔවුන් තුළ බියක් ඇති කරයි. මෙය ඔවුන් යහමඟට පැමිණීමට හේතුවක් විය හැකිය.

මෙම වාක්යයෙන් ලැබෙන පාඩම්:

1. අල්ලාහ්ගේ කරුණාව අතිමහත්ය. ඔහු පාපතරයන්ට පවා දඬුවම් කිරීමට ඉක්මන් නොවී, ඔවුන්ට පසුතැවිලි වීමට කාලය ලබා දෙයි. මෙය අල්ලාහ්ගේ උතුම් ගුණාංගයකි.
2. අල්ලාහ්ගේ කරුණාව අපයෝජනය නොකළ යුතුය. ඔහුගේ ඉවසීම සදාකාලික නොවේ. අපරාධ දිගටම කරගෙන යන්නන්ට අවසානයේ ඔහුගේ දඬුවම නියත වශයෙන්ම පැමිණෙනු ඇත.
3. අල්ලාහ්ගේ දඬුවම පැමිණි විට එය වළක්වා ගැනීමට කිසිවෙකුටත් නොහැක. එබැවින් අප ඔහුගේ දඬුවමට පෙර ඔහු වෙත පසුතැවිලි වී යහමඟට පැමිණිය යුතුය.
4. අන් අයගේ වැරදිවලට මුහුණ දෙන විට, ඔවුන්ට කරුණාවෙන් හා මෘදු ලෙස කතා කිරීම, ඔවුන්ගේ හදවත් දිනා ගැනීමට හොඳම ක්රමයයි. තර්ජනයට වඩා කරුණාවෙන් කතා කිරීම ඵලදායී වේ.
5. ඉස්ලාමයේ මාර්ගය මෙයයි – කරුණාව සහ යුක්තිය අතර සමතුලිතතාවයක් පවත්වා ගැනීම. අල්ලාහ්ගේ කරුණාව ගැන පවසා බලාපොරොත්තුව ඇති කරන අතරම, ඔහුගේ දඬුවම ගැන දන්වා බිය ද ඇති කළ යුතුය.