Сураи Аль-Анам — Оят 19

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• شَهِيدٌ: Гувоҳ, яъне касе ки аз ҳақиқат огоҳ аст ва онро тасдиқ мекунад.
• أَكْبَرُ شَهَادَةً: Бузургтарин гувоҳӣ, яъне гувоҳии аз ҳама бовариноктар ва одилонатар.
• لِأُنذِرَكُم: То шуморо огоҳ кунам, яъне аз азоби Худо битарсонам.
• وَمَن بَلَغَ: Ва ҳар касе ки ин Қуръон ба ӯ расидааст.
• بَرِيءٌ: Пок, озод, дур аз чизе.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, ба ин мушриконе ки туро дурӯғ мешуморанд, бигӯ: «Кадом чиз аз ҳама бузургтар аст дар гувоҳӣ бар ростқавлии ман?» Бигӯ: «Аллоҳ бузургтарин гувоҳ аст. Ӯ миёни ман ва шумо гувоҳ аст. Ӯ медонад он чи ман овардаам ва он чи шумо дар ҷавоб мегӯед. Аллоҳ ин Қуръонро ба ман ваҳй кардааст, то шуморо ва ҳар касеро ки ин Қуръон ба ӯ расидааст, аз азоби Ӯ огоҳ кунам ва битарсонам. Оё шумо гувоҳӣ медиҳед, ки бо Аллоҳ маъбудони дигаре ҳастанд?» Бигӯ: «Ман ба ин гувоҳӣ намедиҳам, зеро он ботил аст. Танҳо Аллоҳ яктост ва шарике надорад ва ман аз ҳар он чи шумо бо Ӯ шарик месозед, безорам ва пок ҳастам.»

Ин оят ба мо меомӯзад, ки бузургтарин гувоҳ барои ростқавлии Паёмбар (с) худи Аллоҳ аст, ки аз ҳама чиз огоҳ аст. Қуръон барои ҳамаи мардум то рӯзи қиёмат омадааст ва ҳар касе ки он ба ӯ расад, бояд аз он огоҳ шавад ва ба он амал кунад. Ҳамчунин ин оят ваҳдати Худоро тасдиқ мекунад ва аз ширк безорӣ мерасонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Аллоҳ бузургтарин гувоҳ аст ва гувоҳии Ӯ аз ҳама гувоҳиҳо болотар аст.
• Қуръон барои ҳамаи одамон то рӯзи қиёмат омадааст, на танҳо барои араби замони Паёмбар (с).
• Ваҳдати Худо асоси асосии ислом аст ва ширк ботил ва нописанд аст.
• Паёмбар (с) аз ҳар гуна ширк безор аст ва мо низ бояд аз ширк безор бошем.
• Ин оят моро ба сӯи имон ба Аллоҳи ягона ва пайравӣ аз Қуръон ҳидоят мекунад.