Сураи Аль-Анам — Оят 26

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• يَنْهَوْنَ (янҳавна): бозмедоранд, манъ мекунанд.
• يَنْأَوْنَ (янъавна): дур мешаванд, канор мегиранд.
• يُهْلِكُونَ (юҳликуна): ҳалок мекунанд, нест мекунанд.
• يَشْعُرُونَ (яшъуруна): ҳис намекунанд, намефаҳманд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи мушриконе сухан мегӯяд, ки на танҳо худашон аз паёмбар (с) ва Қуръон рӯй мегардонанд, балки дигаронро низ аз гӯш додан ба он ва пайравӣ кардан бозмедоранд. Онҳо мардумро аз роҳи ҳидоят манъ мекунанд ва худашон низ аз он дур меистанд. Ҳамин тавр онҳо на ба дигарон фоида мерасонанд ва на худашон аз он баҳра мегиранд.

Аммо Худованд равшан мефармояд, ки ин рафтори онҳо — яъне боздоштан аз роҳи Худо ва дурӣ ҷустан аз он — на ба касе дигар, балки танҳо ба худи онҳо зарар мерасонад. Онҳо бо ин корҳои худ гӯё худро ба ҳалокат меандозанд, вале ин ҳақиқатро намефаҳманд ва ҳис намекунанд. Онҳо намедонанд, ки зарари ин амалҳо пеш аз ҳама ба худи онҳо бармегардад ва аз онҳо ба дигарон намегузарад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки даъвати мардум ба некӣ ва боздоштан аз бадӣ масъулияти бузург аст; ва касе ки дигаронро аз роҳи ҳақ бозмедорад, пеш аз ҳама ба худи худ зарар мерасонад.
• Қуръон ва паёмбар (с) сарчашмаи ҳидоят ва раҳматанд барои ҳамаи одамон; ҳар кӣ аз онҳо рӯй гардонад, аз неъмати бузург маҳрум мемонад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки бояд ҳамеша ҳақиқатро бифаҳмем ва аз ғафлат ва бехабарӣ эмин бошем, зеро шахсе ки зарари амали худро намефаҳмад, метавонад худро ба ҳалокат андозад.
• Худованд одил аст ва ҳеҷ касро ба ситам намеандозад; ҳар кас натиҷаи амали худро мебинад. Ин боиси умедворӣ ва ҳавасмандӣ ба роҳи рост аст.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба ҷои боздоштан аз хайр, худ пешгом дар некӣ бошем ва дигаронро низ ба он ҳидоят кунем, то аз зумраи растагорон бошем.