Сураи Аль-Анам — Оят 27

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• وُقِفُوا — нигоҳ дошта шуданд, боздошта шуданд, дар назди оташ истода карда шуданд.
• يَا لَيْتَنَا — эй кош, орзуе, ки ҳасрат ва пушаймониро ифода мекунад.
• نُرَدُّ — бозгардонда шавем, ба дунё баргардонида шавем.
• نُكَذِّبَ — дурӯғ нашуморем, инкор накунем.
• آيَاتِ رَبِّنَا — оятҳо, нишонаҳо ва далелҳои Парвардигори мо.

1. Тафсири оят:

Агар ту — эй Паёмбар — ҳолати он кофиронро дар рӯзи қиёмат бибинӣ, ҳангоме ки онҳоро дар канори оташи дӯзах боздошта, ба он наздик месозанд ва онҳо азобу ҳавли онро бо чашми худ мебинанд, ҳатман чизи аҷиб ва даҳшатнокеро мушоҳида мекунӣ. Дар он лаҳза онҳо аз сахтии ҳол ва пушаймонии амиқ фарёд мезананд ва мегӯянд: «Эй кош, моро ба дунё бозгардонанд, то дигар оятҳои Парвардигори моро дурӯғ нашуморем ва аз мӯъминон гардем». Онҳо дар он ҷо орзу мекунанд, ки ба ҳаёти дунё баргарданд ва амали нек кунанд, вале ин орзуи онҳо дигар фоидае надорад, зеро вақти амал гузаштааст. Ин манзара нишон медиҳад, ки ҳолати онҳо чӣ қадар бад ва пушаймониашон чӣ қадар бузург аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳеҷ кас аз ҳисобу китоб гурехта наметавонад.
• Инсон бояд пеш аз расидани марг ва рӯзи қиёмат тавба кунад ва ба сӯи Худо баргардад, зеро дар он рӯз пушаймонӣ фоидае намедиҳад.
• Оят ба мо меомӯзад, ки имон ва амали солеҳ дар ҳаёти дунё бузургтарин сармоя аст ва бояд онро ғанимат донем.
• Ин оят дили инсонро ба ислом ва Қуръон мекашад, зеро Қуръон моро аз оқибати бад огоҳ мекунад ва роҳи наҷотро нишон медиҳад.
• Ҳар кас бояд аз орзуҳои холӣ даст кашад ва ҳоло, дар вақти имкон, ба амали нек пардозад, то аз ҳасратмандони рӯзи қиёмат набошад.