Surja El-En'am — Ajet 29

Kuptimet e fjalëve:

• إِنْ هِيَ إِلَّا: nuk është gjë tjetër veçse.
• حَيَاتُنَا الدُّنْيَا: jeta jonë në këtë botë (jeta e kësaj bote).
• بِمَبْعُوثِينَ: të ringjallur (të dërguar përsëri në jetë pas vdekjes).

Tefsiri i ajetit:

Idhujtarët mohues të ringjalljes, duke folur me njëri-tjetrin, thoshin: "Nuk ka jetë tjetër përveç kësaj jete që po jetojmë tani në botë. Ne vdesim dhe kjo është fundi i gjithçkaje. Nuk do të ringjallemi pas vdekjes për t'u marrë në llogari." Ata e mohonin plotësisht ekzistencën e jetës së përtejme dhe e konsideronin atë si diçka të pamundur, duke u mbështetur vetëm në jetën e kësaj bote dhe duke mohuar fuqinë e Allahut për të krijuar krijesat përsëri. Ky qëndrim i tyre tregon mohimin e tyre të plotë të Ditës së Gjykimit dhe të llogarisë, duke u mbështetur në arsyetimin e tyre të kufizuar dhe duke injoruar fuqinë e pakufishme të Allahut. Ata e thoshin këtë gjë me vendosmëri dhe kokëfortësi, duke u përpjekur të bindin të tjerët se nuk ka ringjallje pas vdekjes.

Përfitimet e nxjerra nga ajeti:

1. Ky ajet na tregon se mohimi i ringjalljes ishte një nga themelet e mosbesimit të idhujtarëve, sepse ata e dinin se nëse pranojnë ringjalljen, duhet të pranojnë edhe llogarinë dhe shpërblimin apo dënimin.
2. Besimi në jetën e përtejme është thelbësor për jetën e njeriut; ai e bën njeriun të përgjegjshëm për veprimet e tij dhe e largon atë nga dëshpërimi dhe padrejtësia.
3. Ajeti na mëson se arsyeja e kufizuar e njeriut nuk mund ta kuptojë plotësisht fuqinë e Allahut, i Cili është i aftë të krijojë krijesat nga e para dhe t'i rikthejë ato në jetë pas vdekjes.
4. Ky ajet na bën të kuptojmë se jeta e kësaj bote nuk është fundi i gjithçkaje, por vetëm një etapë e shkurtër në udhëtimin tonë drejt jetës së përjetshme, ku do të shpërblehen veprat tona.
5. Besimi në Ditën e Gjykimit i jep njeriut qetësi shpirtërore dhe e bën atë të jetojë me qëllim dhe kuptim, duke ditur se çdo vepër e tij, e mirë apo e keqe, do të ketë pasojat e saj në botën tjetër.