Сураи Аль-Анам — Оят 29

1. Маънои калимаҳо:

— «إِنْ هِيَ إِلَّا حَيَاتُنَا الدُّنْيَا»: яъне «ҳаёте нест, магар ҳамин ҳаёти дунёи мо».

— «مَبْعُوثِينَ»: аз «баъс» гирифта шуда, маънои «бархесташудагон» ё «зиндагардонидашудагон»-ро дорад, яъне онҳое, ки баъд аз марг барои ҳисоб зинда карда мешаванд.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз забони мушрикону кофирон хабар медиҳад, ки эътиқод ба охират ва зиндашавии баъд аз марг надоштанд. Онҳо мегуфтанд: ҳаёт танҳо ҳамин ҳаёти дунёист, ки мо дар он зиндагӣ мекунем; баъд аз марг ҳеҷ ҳаёте нест ва мо ҳаргиз барои ҳисобу ҷазо зинда карда намешавем. Онҳо ин гуфтаҳоро бо итминони комил ва барои рад кардани даъвати паёмбарон такрор мекарданд. Ҳатто агар онҳоро ба дунё баргардонанд, боз ҳамон суханони пешинаи худро мегуфтанд ва аз куфру инкори худ даст намекашиданд. Ин оят нишон медиҳад, ки инкори охират решаи асосии гумроҳии онҳо буд ва онҳо ба хотири инкор кардани рӯзи қиёмат, тамоми даъватҳои осмонӣ ва масъулияти амалҳои худро рад мекарданд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки эътиқод ба охират ва зиндашавии баъд аз марг қисми асосии имон аст ва инкор кардани он одамро ба гумроҳӣ ва бепарвоӣ нисбат ба амалҳои нек мебарад.

— Вақте мо медонем, ки баъд аз марг зинда мешавем ва барои ҳар амали худ ҷавоб медиҳем, ин моро ба сӯи некӯкорӣ, адолат ва тақво ҳидоят мекунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё танҳо як марҳилаи гузаро аст ва набояд онро ҳадафи ниҳоии худ қарор диҳем; балки бояд барои ҳаёти ҷовидонаи охират омодагӣ гирем.

— Қуръон бо чунин баёнҳо дили инсонро бедор мекунад ва ӯро ба андеша дар бораи оқибати худ водор месозад, то ки аз ғафлат ва бепарвоӣ дур шавад ва ба роҳи рост баргардад.