Сураи Аль-Калам — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

• سَنَسِمُهُ: аз феъли «васма» гирифта шуда, маънои «нишона гузоштан», «доғ кардан» ё «аломат мондан»-ро дорад.
• الْخُرْطُومِ: ба маънои «биноӣ», «дам» — яъне узви пеши рӯй, ки дар ин ҷо ба маънои маҷозӣ истифода шудааст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба душмани Паёмбар (с) ва касе, ки бо такаббур ва масхара ба ояти Ӯ муқобилат мекард, таҳдид мекунад, ки ба зудӣ бар биноии ӯ нишонае гудошта мешавад, ки ҳеҷ гоҳ аз ӯ ҷудо намешавад. Ин нишона ё доғест, ки дар рӯзгори дунё расвоии ӯро ошкор мекунад, ё аломатест, ки дар охират ба шакли зиштӣ ва сарнагунӣ дар чеҳраи ӯ зоҳир мегардад. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин оят ба маънои сиёҳ шудани рӯй ё доғ задани биноии ӯст, то ҳама ӯро шиносанд ва ин расвоӣ барои ӯ ҷазои амали бад ва кибри ӯ бошад. Ин таҳдид на танҳо барои як шахси мушаххас, балки барои ҳар касе, ки роҳи инкор ва истиҳзо ба оёти Худоро пеша мекунад, ибрат аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд одил аст ва ҳеҷ амали бад бе ҷазо намемонад; ҳатто агар ҷазо дар дунё бошад, нишонаи расвоӣ ва хорӣ хоҳад буд.
• Ин оят мӯъминро огоҳ мекунад, ки аз такаббур ва масхара кардани оёти Худо ва паёмбарон (с) дурӣ ҷӯяд.
• Қуръон каломи Худованди қодир аст, ки тавонад ҳар гуна ҷазоро дар ҳамин дунё ва охират амалӣ кунад; ин боиси афзоиши бовар ва муҳаббат ба Қуръон мегардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳар гуноҳе, ки аз рӯи кибр содир шавад, оқибаташ хорӣ ва расвоист, ва роҳи наҷот тавозуъ ва итоат ба Худост.
• Инчунин, ин оят умед мебахшад, ки Худованд ҳақро ҳимоя мекунад ва душманони ҳақро расво месозад, то мӯъминон дилгарм бошанд ва ба роҳи рост устувор бимонанд.