Surat Al-Qalam — Ayat 20

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• فَأَصْبَحَتْ (fa ashbahat): banjur dadi/kedadeyan ing wayah esuk.
• كَالصَّرِيمِ (kash-sharīm): kaya wong kang dipotong utawa kaya wengi kang peteng ndhedhet. Tembung iki asalé saka "صَرَمَ" kang tegesé ngethok utawa misah. Ing kene ana rong makna: (1) kebon kang wis dipotong lan dirusak nganti ora ana wohé manèh, lan (2) peteng ndhedhet kaya wengi amarga wis dadi ireng amarga kobong.

1. Tafsiré ayat:

Ayat iki nyritakaké pungkasané wong-wong kang duwé kebon kang padha sombong lan ora gelem mènèhi haké wong mlarat. Sawisé padha ngrencanakaké arep methik wohé kebon ing wayah ésuk supaya ora ana wong mlarat kang ngerti lan melu mangan, Allah banjur nurunaké siksa marang kebon mau ing wayah bengi nalika wong-wongé padha turu. Kebon mau kobong nganti ora ana siji-sijia woh kang isih kari. Nalika wayah ésuk teka, kebon kang mauné ijo royo-royo lan kebak wohé, saiki wis malih dadi ireng lan garing kaya wengi kang peteng. Ora ana wohé babar pisan, wis dipotong lan dirusak kabèh déning siksa saka Allah. Mula saka iku, ayat iki dadi pepéling kang cetha yèn bandha donya iku ora langgeng, lan sapa waé kang sombong sarta kikir ora gelem mènèhi haké wong liya, bisa kelangan kabèh kanugrahan saka Allah kanthi cepet tanpa disangka-sangka.

1. Faédah-faédah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangaké yèn sombong lan kikir iku dalan kang mbebayani, bisa njalari kelangan berkah lan nikmat saka Allah.
• Bandha donya iku mung titipan lan ora langgeng; mula kudu digunakaké kanggo kabecikan lan mènèhi haké wong kang butuh.
• Allah iku Maha Kuwasa lan Maha Adil; siksa-Né bisa teka ing wayah bengi nalika manungsa ora ngerti, mula kudu tansah eling lan taqwa.
• Ayat iki ngajak kita supaya ora nglalèkaké tanggung jawab sosial, lan tansah ngucap syukur marang nikmat kang diparingaké Allah.
• Kanthi mangerteni crita iki, kita dadi luwih tresna marang ajaran Islam kang tansah ngajak marang kabecikan, keadilan, lan kepedulian marang sesama.