Sura Al-Kalam — Werset 30

Znaczenie słów:

• يَتَلَاوَمُونَ – wzajemnie się obwiniają, wyrzucają sobie nawzajem swoje postępowanie.

Tafsir (wyjaśnienie):

Kiedy mieszkańcy ogrodu zobaczyli, że ich ogród został spalony i zniszczony, początkowo nie mogli uwierzyć własnym oczom. Zaczęli mówić, że zapewne zabłądzili i nie trafili do swojego ogrodu. Jednak gdy rozpoznali, że to właśnie ich ogród, przyznali: „To my zostaliśmy pozbawieni jego owoców” – z powodu swojego postanowienia, by być skąpymi i nie dawać biednym tego, co im się należało. Wtedy najrozsądniejszy z nich przypomniał im: „Czy nie mówiłem wam, abyście powiedzieli: ‚Jeśli Allah zechce’?”. Gdy opamiętali się i doszli do siebie, wyznali: „Chwała naszemu Panu, nie był On niesprawiedliwy wobec nas, to my byliśmy niesprawiedliwi sami dla siebie, przez to, że nie powiedzieliśmy ‚Jeśli Allah zechce’ i przez nasze złe intencje”.

W tym właśnie momencie – o którym mówi analizowany werset – zwrócili się do siebie nawzajem i zaczęli się wzajemnie obwiniać. Każdy z nich wyrzucał drugiemu to, że nie powiedzieli „Jeśli Allah zechce” oraz że postanowili pozbawić biednych ich prawa do owoców ogrodu. Mówili sobie: „Biada nam! Zaprawdę, przekroczyliśmy granice, odmawiając biednym i sprzeciwiając się rozkazowi Allaha”. Mieli nadzieję, że ich Pan – dzięki ich skrusze i przyznaniu się do błędu – da im coś lepszego niż ten ogród. Wyrazili też pragnienie powrotu do swego Pana i szukania Jego przebaczenia.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Wzajemne napominanie i przyznawanie się do błędów – ci ludzie, mimo że zawiedli, nie uciekali od odpowiedzialności, lecz obwiniali się nawzajem i przyznali do winy. To uczy nas, że człowiek powinien przyznawać się do swoich błędów i nie szukać usprawiedliwień.
2. Znaczenie powiedzenia „In szā’ Allah” (Jeśli Allah zechce) – werset pokazuje, że nawet w sprawach, które wydają się pewne, należy zdawać się na wolę Allaha, bo tylko On decyduje o skutkach naszych działań.
3. Skutki skąpstwa i złych intencji – pozbawienie biednych ich prawa może ściągnąć na człowieka karę w tym życiu, a kara w życiu ostatecznym jest jeszcze większa.
4. Nadzieja w miłosierdzie Allaha – mimo popełnionego błędu, ci ludzie nie popadli w rozpacz, lecz zwrócili się do Allaha z nadzieją na lepsze wynagrodzenie i przebaczenie. To uczy nas, że drzwi pokuty są zawsze otwarte.
5. Jedność i wspólna odpowiedzialność – wzajemne obwinianie się nie było celem samym w sobie, lecz drogą do uświadomienia sobie błędu i wspólnej poprawy, co pokazuje, że wspólnota powinna się wzajemnie wspierać w dobru.