Surat Al-Qalam — Ayat 37

1. Tetembungan kang perlu dijlentrehake:

• أَمْ (am): tembung panyambung kanggo menehi pilihan utawa mbantah omongan sadurunge.
• كِتَابٌ (kitābun): kitab, yaiku tulisan utawa wahyu kang diwaca.
• تَدْرُسُونَ (tadrusūn): padha maca lan sinau, padha nggegulang isine.

1. Tafsir ayat:

Ayat iki isih ana ing rangkaian teguran marang wong-wong kafir kang padha mbantah lan nganggep yen wong mukmin lan wong kafir iku padha wae, ora ana bedane. Allah banjur ngandika kanthi pitakon kanggo mbantah pangira mau: "Apa sira kabeh duwe kitab saka ngendi wae kang bisa sira waca lan sira sinaoni?" Tegese, apa ana kitab kang mudhun saka langit kang nyatakake yen wong kang manut marang Allah iku padha karo wong kang duraka? Ora ana kitab kang kaya mangkono. Dadi pitakon iki dudu kanggo mbenerake pangira mau, nanging kanggo mbuktekake yen pangira iku ora ana dhasare babar pisan. Wong-wong mau mung ngomong sakarepe dhewe tanpa dhasar wahyu.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen saben pangandikan lan pangira bab agama kudu ana dhasare saka kitab Allah, ora cukup mung nganggep-nganggep utawa nuruti hawa nafsu.
• Nuduhake yen Islam iku agama kang adhedhasar ilmu lan bukti, mula wong Islam diajak tansah sinau lan maca supaya ora kesasar.
• Ngelingake yen wong kang manut marang Allah lan wong kang duraka iku ora padha ing ngarsane Allah, mula saben wong kudu ngupaya dadi wong kang taat.
• Nggugah semangat kanggo tresna marang Al-Qur'an minangka kitab kang bener lan dadi pandom urip, supaya urip dadi tentrem lan tinuntun ing dalan kang bener.