Surat Al-Haqqah — Ayat 10

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• فَعَصَوْا (fa'aṣaw): padha ora manut, padha mbangkang.
• رَسُولَ رَبِّهِمْ (rasūla rabbihim): utusane Pangerane, yaiku Nabi kang dikirim dening Allah marang dheweke.
• فَأَخَذَهُمْ (fa'akhażahum): banjur Allah nyiksa lan ngrusak dheweke.
• أَخْذَةً (akhżatan): siksa utawa panyiksa.
• رَّابِيَةً (rābiyah): kang ngluwihi, kang tambah gedhe lan abot banget, ora ana tandhingane.

2) Tegese ayat iki sakabehe:

Ayat iki nyritakake bab para umat kang wis kepungkur, kayata kaumé Fir'aun, kaumé Nabi Lut, lan umat-umat liyané kang padha mbangkang marang rasul kang diutus dening Allah. Padha ora gelem manut marang utusane Pangerane, malah padha nganggep goroh lan nglawan. Mula saka iku, Allah banjur nyiksa dheweke kanthi siksa kang banget abote, ngluwihi siksa kang lumrah. Siksa mau ora bisa ditulak lan ora bisa dilawan, amarga wis dadi keputusane Allah kang Maha Kuwasa. Saben umat mau padha mbangkang marang rasule dhewe-dhewe, mula padha ngrasakake akibate.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk saka ayat iki:

• Ayat iki ngelingake marang kita supaya aja padha mbangkang marang rasul lan ajaran kang digawa, amarga mbangkang marang rasul iku ateges mbangkang marang Allah.
• Allah iku Maha Adil lan Maha Kuwasa; sapa kang nglakoni ala lan ora gelem manut, mesthi bakal nemu akibate.
• Umat-umat kang kepungkur wis dadi tuladha kanggo kita kabeh, supaya kita ora ngulangi kesalahane.
• Ayat iki uga nuduhake yen siksa Allah iku bisa teka kanthi tiba-tiba lan abot banget, mula kita kudu tansah taat lan ngati-ati.
• Kanggo wong kang gelem manut marang rasul lan ajarané, ayat iki dadi panglipur lan pangarep-arep, amarga keslametan lan kabegjan ana ing dalan ketaatan.
• Iki nuduhake yen Islam iku agama kang nggawa kabecikan lan keslametan, lan sapa kang ngetutake bakal slamet ing donya lan akhirat.