Сураи Аль-Хакка — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

— «فَعَصَوْا»: яъне саркашӣ карданд ва фармонро иҷро накарданд.

— «رَسُولَ رَبِّهِمْ»: паёмбари Парвардигорашонро.

— «فَأَخَذَهُمْ»: пас Худо онҳоро гирифт ва ба ҳалокат расонд.

— «أَخْذَةً رَّابِيَةً»: гирифтани афзун ва сахт, ки аз ҳадди маъмул зиёдтар аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он ақвом ва гурӯҳҳоест, ки паёмбарони Худоро дурӯғ бароварданд ва аз фармони онҳо саркашӣ карданд. Фиръавн ва касоне, ки пеш аз ӯ буданд, инчунин мардуми деҳаҳои қавми Лут, ки ба сабаби куфру ширк ва амалҳои зишт гирифтори азоб шуданд, ҳамаи онҳо паёмбари Парвардигорашонро нописанд карданд ва ба ӯ итоат накарданд. Ҳар як уммат паёмбари худро, ки Худо ба сӯи онҳо фиристода буд, дурӯғ шумурд ва аз ӯ рӯй гардонд. Ба ин сабаб Худованди мутаъол онҳоро бо азобе сахт ва шадид фаро гирифт, ки аз ҳар гуна азоби дигар афзунтар ва пурқувваттар буд. Ин гирифтан ва ҳалокат ба гунае буд, ки ҳеҷ кас наметавонист аз он бираҳад ва ҳеҷ паноҳгоҳе надоштанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки саркашӣ аз паёмбарон ва дурӯғ баровардани онҳо оқибати бад дорад ва ба ҳалокат мерасонад.

— Худованди мутаъол одил аст ва ҳеҷ гуноҳеро бе ҷазо намегузорад, аммо азоби Ӯ вақте мерасад, ки мардум аз ҳадди худ гузашта, ба куфру зулм идома кунанд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба паёмбарон ва рисолати онҳо имон оварем ва аз фармонҳои Худо итоат кунем, то аз азоби дунё ва охират наҷот ёбем.

— Қуръони Карим таърихи умматҳои гузаштаро барои ибрат ва огоҳӣ ба мо нақл мекунад, то мо аз роҳи онҳо дурӣ ҷӯем ва ба роҳи рост қадам гузорем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки раҳмати Худо ба бандагони итоаткор наздик аст ва азоби Ӯ барои саркашон сахт ва дардовар аст.