Сураи Аль-Хакка — Оят 23

1. Маънои калимаҳо:

• «قُطُوفُهَا»: меваҳои он боғҳо, ки ба осонӣ дастрас мешаванд.
• «دَانِيَةٌ»: наздик, ба осонӣ дастрасшаванда.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Аллоҳ таоло васфи неъматҳои биҳиштро баён мекунад ва мефармояд, ки меваҳои он боғҳои биҳиштӣ барои баҳрамандшавӣ хеле наздик ва дастрас ҳастанд. Ҳар касе, ки дар биҳишт қарор гирад, метавонад меваҳои онро дар ҳар ҳолате, ки бошад — истода, нишаста ё хобида — бигирад, бидуни заҳмат ва ранҷ. Ин неъмат барои онҳоест, ки дар дунё бо имон ва амалҳои солеҳ ба Аллоҳ тақарруб кардаанд ва подоши некӯи худро дар охират мегиранд. Ин оят давоми сураи Ҳоққа аст, ки дар он ҳоли биҳиштиён ва неъматҳои онҳо тасвир мешавад.

1. Фоидаҳои омӯзанда:

• Ин оят нишон медиҳад, ки биҳишт ҷои неъматҳои бепоён ва осонӣ аст, ки Аллоҳ ба бандагони солеҳи худ ваъда додааст.
• Дастрасии осони меваҳои биҳишт ба ҳар ҳолат рамзи он аст, ки дар охират ҳеҷ заҳмату машаққате нест ва ҳама чиз барои инсон муҳайёст.
• Ин оят моро ба амалҳои солеҳ ва имон ташвиқ мекунад, то ки сазовори чунин неъматҳои абадӣ гардем.
• Ёдовар мешавад, ки подоши Аллоҳ барои бандагони некӯкор ҳамеша беҳтар ва бузургтар аз он аст, ки тасаввур мекунем.