Сураи Аль-Хакка — Оят 24

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «هَنِيئًا»: гуворо, безарар, пок аз ҳар гуна осеб ва нороҳатӣ.
• «أَسْلَفْتُمْ»: он чӣ пеш аз ин фиристодед ва пешакӣ омода кардед.
• «الْأَيَّامِ الْخَالِيَةِ»: рӯзҳои гузашта, яъне рӯзҳои ҳаёти дунё.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитобест ба аҳли биҳишт, ки ба онҳо бо иззату икром гуфта мешавад: бихӯред ва бинӯшед, хӯрдан ва нӯшидане, ки гуворо ва бе ҳеҷ осебу зарар аст. Ин неъматҳо подоши он амалҳои солеҳест, ки шумо дар рӯзҳои гузаштаи дунё пеш аз расидан ба охират омода карда будед. Яъне имон, намоз, рӯза, садақа ва дигар тоатҳо сармояи шумо буданд, ки имрӯз ба суди абадӣ табдил ёфтанд. Дар биҳишт ҳеҷ хастагӣ, ташнагӣ ва осебе нест; ҳар чӣ бихӯранд ва бинӯшанд, ба онҳо гуворо ва пок аст. Ин хитоб на танҳо хабар аст, балки изҳори ризоият ва қадрдонӣ аз бандагони солеҳ аст, ки дар дунё бо ихтиёри худ роҳи некро интихоб карданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон дар дунё ҳар амали солеҳеро, ки анҷом медиҳад, барои охирати худ захира мекунад ва ҳеҷ некӣ беподош намемонад.
• Дунё майдони имтиҳон аст ва рӯзҳои он зудгузаранд; пас бояд пеш аз рафтан, тоқати худро ба амалҳои нек сарф кард.
• Биҳишт ҷои гувороии комил аст, ки дар он ҳеҷ ранҷу осебе нест; ин умедворӣ ба муъмин қуввату оромӣ мебахшад.
• Худованд бандагони солеҳро на танҳо подош медиҳад, балки бо хитоби меҳрубонона эҳтиром мекунад, ки ин нишони лутфу карам ва адолати Ӯст.
• Ҳар кас метавонад бо тавба ва амали нек ба ин неъматҳо ноил шавад; роҳи биҳишт барои ҳама боз аст ва ҳеҷ кас аз раҳмати Худо маҳрум нест, агар ихлосмандона ба сӯи Ӯ рӯй оварад.