Сураи Аль-Хакка — Оят 25

1. Маънои калимаҳо:

• أُوتِيَ: дода шуд, супорида шуд.
• كِتَابَهُ: номаи аъмолаш, саҳифаи кирдори ӯ.
• بِشِمَالِهِ: бо дасти чапаш.
• يَا لَيْتَنِي: эй кош, кошки ман.
• لَمْ أُوتَ: дода нашуда будам.

1. Тафсири оят:

Ва аммо касе ки номаи аъмолаш ба дасти чапаш дода мешавад, аз шиддати пушаймонӣ ва ҳасрат мегӯяд: «Эй кош, номаи аъмоламро дода нашуда будам!» Ӯ ин суханонро дар ҳоле мегӯяд, ки аз дидани кирдорҳои бади худ, ки сабаби азоб гардидаанд, ба шиддат парешон ва андӯҳгин аст. Дар он рӯз дасти чапашро ба қафои пушт мепечонанд ва номаашро бо он мегирад, то ки ҳақорат ва хорӣ барояш афзун гардад. Ва ӯ аз сахтии манзара ва вазни гуноҳон орзу мекунад, ки кош ҳеҷ гоҳ номаи аъмолашро надида буд ва ин лаҳзаро намедид.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳар кирдори мо — нек ё бад — сабт мешавад ва рӯзе номаи он ба дастамон дода мешавад.
• Он ба мо меомӯзад, ки пеш аз фаро расидани он рӯз тавба кунем ва аъмоли нек анҷом диҳем, то номаамонро бо дасти ростамон бигирем.
• Оят нишон медиҳад, ки пушаймонӣ дар охират суд надорад ва бояд дар ҳамин дунё ҳушёр бошем.
• Инчунин моро ба ёдоварии раҳмати Худованд ва арзиши ҳидоят ба роҳи рост ташвиқ мекунад, то аз ҳасрати абадӣ наҷот ёбем.