Сураи Аль-Хакка — Оят 30

1. Маънои калимаҳо:

— «خُذُوهُ»: бигиред ӯро.

— «فَغُلُّوهُ»: пас ӯро дар ғул (занҷир/қайд) бандед, яъне дастонашро ба гарданаш бибандед.

1. Тафсири оят:

Ин оят суханонест, ки Худованди мутаъол ба фариштагони нигаҳбони дузах мефармояд. Вақте ки гуноҳкори саркаш ва мутакаббирро ба дузах меоранд, ба онҳо гуфта мешавад: «Ин бандаи гуноҳкорро бигиред ва дастонашро ба гарданаш бо занҷир бибандед!» Ин ғул — занҷирест, ки дастҳоро ба гардан мебандад ва ӯро аз ҳар гуна ҳаракат маҳрум месозад. Ин амал аввалин ҷазои ӯст дар он ҷои сахт, ки баъд аз он ба оташи дузах андохта мешавад ва сипас дар занҷири дарози ҳафтод зироъ кашида мешавад. Сабаби ин ҳама сахтгирӣ он аст, ки ӯ дар дунё ба Худои ягона имон наовард, ба ҳидояти Ӯ амал накард ва мардумро ба сер кардани гадоён ва ниёзмандон тарғиб намекард.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки адлу инсофи Худованд ҳатмист ва ҳеҷ гуноҳкор аз ҷазо намегурезад.

— Мусулмон бояд аз саркашӣ ва мутакаббирӣ дурӣ ҷӯяд, зеро ин сифатҳо ба ҳалокат мебаранд.

— Имон ба Худои ягона ва амал ба ҳидояти Ӯ роҳи наҷот аст.

— Кумак ба ниёзмандон ва сер кардани гадоён аз сифатҳои муъминони ростқавл аст ва дар Қуръон ба он таваҷҷуҳи хосса дода шудааст.

— Қуръон моро огоҳ мекунад, ки ҷазои охират ҳақ аст ва бояд пеш аз расидан ба он тавба кунем ва ба сӯи Худо баргардем.