Сураи Аль-Хакка — Оят 29

1. Маънои калимаҳо:

• هَلَكَ: нест шуд, гум шуд, барбод рафт.
• عَنِّي: аз ман, аз пеши ман.
• سُلْطَانِيَهْ: далел ва ҳуҷҷати ман, ё қудрат ва ҷоҳу манзалати ман.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз суханони касонест, ки дар рӯзи қиёмат номаи аъмолашон ба дасти чапашон дода мешавад. Онҳо дар ҳолати пушаймонӣ ва ҳасрат мегӯянд, ки ҳамаи далелу ҳуҷҷатҳо ва он чизе, ки дар дунё ба он такя мекарданд — аз қуввату қудрат ва ҷоҳу манзалат — аз байнашон рафт ва нест шуд. Дигар ҳеҷ далеле надоранд, ки ба он такя кунанд ва худро аз азоб наҷот диҳанд. Ҳамаи он воситаҳое, ки дар дунё ба онҳо бовар доштанд, дар он рӯз бефоида буданашонро мебинанд ва ҳеҷ чиз аз онҳо ба кор намеояд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки қуввату қудрат, ҷоҳу манзалат ва молу сарвати дунё набояд сабаби ғурур ва такягоҳи асосии мо гарданд, зеро ҳамаи онҳо дар рӯзи қиёмат аз байн мераванд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар дунё ба амалҳои нек, имон ва тақво такя кунем, зеро танҳо онҳо дар охират ба кори мо меоянд.
• Ин оят ҳасрату пушаймонии аҳли дӯзахро нишон медиҳад, то мо аз онҳо ибрат гирем ва пеш аз фаро расидани марг ба сӯи Худо тавба кунем.
• Ин оят моро водор мекунад, ки Қуръонро бихонем, ба он амал кунем ва аз он баҳра гирем, то дар рӯзи қиёмат аз наҷотёфтагон бошем.