Сураи Аль-Хакка — Оят 39

1. Маънои калимаҳо:

— «وَمَا لَا تُبْصِرُونَ»: ва ба он чи намебинед; яъне ба ҳар чизе ки аз чашми шумо пинҳон аст ва шумо онро намебинед.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят савганд ёд мекунад ба ҳамаи он чиҳое ки чашм мебинад ва ба ҳамаи он чиҳое ки аз дидани инсон пинҳон аст. Ин савганд барои таъкиди бузургии он чизест, ки дар оятҳои баъдӣ зикр мешавад — яъне Қуръони Карим. Пас Худованд ба тамоми офаридаҳои ошкору пинҳон савганд мехӯрад, ки ин Қуръон сухани Парвардигори ҷаҳониён аст, на сухани шоир ва на сухани коҳин. Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Қуръон аз ҷониби Худои донои ҳаким нозил шудааст ва дар он ҳеҷ шакке нест. Ҳамон Худое, ки офаридаҳои ошкору пинҳонро мебинад ва аз ҳама чиз огоҳ аст, суханашро бо савганд таъкид мекунад, то инсонҳо ба он бовар кунанд ва аз он пайравӣ намоянд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки Худованд бар ҳама чизҳои ошкору пинҳон огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад.

— Қуръони Карим сухани Худованд аст ва бояд онро бо дили бовар ва ихлос қабул кунем.

— Савгандҳои Худованд дар Қуръон барои таъкиди ҳақиқат ва рафъи шубҳаҳо мебошанд, то инсонҳо ба он бовар кунанд.

— Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки ба офаридаҳои пинҳони Худованд низ бовар кунем ва дониш ва имонро афзун гардонем.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва ҳар касе ки ба он пайравӣ кунад, ба роҳи рост ҳидоят меёбад.