Сураи Аль-Араф — Оят 105

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «حَقِيقٌ»: сазовор, лоиқ, шоиста.

— «بَيِّنَةٍ»: далели равшан, ҳужҷати возеҳ.

— «فَأَرْسِلْ»: озод кун, раҳо кун.

— «بَنِي إِسْرَائِيلَ»: фарзандони Яъқуб (а), яъне қавми Бани Исроил.

1. Тафсири оят:

Мӯсо (а) ба Фиръавн гуфт: ман аз ҷониби Парвардигорам фиристода шудаам, бинобар ин сазоворам, ки дар бораи Худо танҳо ҳақро бигӯям ва ҳеҷ гоҳ бар Ӯ дурӯғ набандам. Ман ба шумо аз ҷониби Парвардигоратон далели равшане овардаам, ки ростгӯии ман ва фиристода шуданамро исбот мекунад — мӯъҷизаҳое чун дасти дурахшон ва асои аждаҳопайкар. Пас, эй Фиръавн, Бани Исроилро бо ман раҳо кун ва онҳоро аз асорат ва зулму ситам озод намо, то озодона Худоро ибодат кунанд ва ба замини муқаддас баргарданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки паёмбарон ҳамеша ростгӯ ва бо далелҳои равшан меоянд, то мардум ба онҳо бовар кунанд.

— Ҳақгӯӣ дар бораи Худо вазифаи ҳар муъмин аст; ҳеҷ кас набояд бар Худо дурӯғ бандад.

— Озодии инсон ва ҳуқуқи ибодати озодона дар ислом арзиши бузург дорад; зулм ва асорат маҳкум аст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба даъвати ҳақ бо далелу мӯъҷиза бовар кунем ва ба паёмбарон пайравӣ намоем.

— Худованд паёмбаронашро бо далелҳои возеҳ тақвият мекунад, то мардум роҳи ростро пайдо кунанд ва ба ислом майл кунанд.