Аль-Араф сүрәсе — Аять 107

Сүзләрнең мәгънәләре:

• әлкәә – ташлады, ыргытты.
• гасааһү – аның таягы.
• сүгъбан – еланнарның атасы, бик зур җисемле елан.
• мүбин – ачык, күренә торган, ачыктан-ачык мәгълүм булган.

Аять тәфсире:

Муса галәйһиссәлам фиргавен һәм аның әһелләре каршында үзенең пәйгамбәрлеген исбат итү өчен, Аллаһы Тәгалә биргән могҗизаны күрсәтте. Ул кулындагы таягын җиргә ыргытты. Шул ук мәлдә ул таяк гадәттән тыш зур, дәһшәтле бер еланга әверелде. Бу еланның зурлыгы һәм көче ачыктан-ачык күренә иде, аны күрүче һәркем аның гади бер елан түгел, ә могҗиза нәтиҗәсендә барлыкка килгән зат икәнлеген аңлый иде. Бу хәл фиргавен һәм аның сарай әһелләре өчен куркыныч һәм гаҗәп бер күренеш булды, чөнки алар моңа кадәр мондый могҗизаны күрмәгәннәр иде.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

• Аллаһы Тәгалә үз пәйгамбәрләренә биргән могҗизалар аша аларның дөреслеген исбат итә, бу – Аллаһының кодрәте һәм хикмәте.
• Пәйгамбәрләрнең могҗизалары кешеләрнең акылына сыймаган гадәттән тыш эшләр булып, алар Аллаһының гайре табигый кодрәтен күрсәтә.
• Хак диннең дәлилләре ачык һәм көчле була, аларны инкяр итүчеләр өчен бернинди шөбһә калмый.
• Мөэмин кеше Аллаһыга тәвәккәл итәргә һәм аның ярдәменә ышанырга тиеш, чөнки Аллаһы теләгән эшне һичкем туктата алмый.