Сураи Аль-Араф — Оят 107

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَأَلْقَىٰ: Пас партофт.
• عَصَاهُ: Асои худро.
• ثُعْبَانٌ: Мори бузург ва азимҷусса (нари мор).
• مُّبِينٌ: Ошкор ва равшан, ки ҳақиқаташ ба ҳама намоён аст.

1. Тафсири оят:

Пас Мӯсо (алайҳис-салом) асои худро аз даст партофт, ногаҳон он асо ба мори бузург ва азимҷусса табдил ёфт, ки ҳақиқаташ барои ҳамаи бинандагон ошкор ва равшан буд. Ин мӯъҷизаи ошкор ва возеҳе буд, ки ҳеҷ кас наметавонист онро инкор кунад ё ба ҷоду нисбат диҳад, зеро он ҳақиқатан мори азимест, на тасвир ё фиреби чашм.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло ба паёмбаронаш мӯъҷизаҳои ошкор ва равшан ато мекунад, то мардум ҳақро бишиносанд ва ба он имон биоваранд.
• Мӯъҷизаи асои Мӯсо далели қудрати бепоёни Аллоҳ аст, ки метавонад ҷисми беҷонро ба ҷонвари зинда табдил диҳад; ин боиси тақвияти имон ва бовар ба қудрати Худованд мегардад.
• Қуръон ҳақоиқро бо забони равшан ва ошкор баён мекунад, то ҳар кас, хоҳ олим бошад хоҳ омӣ, аз он баҳра барад ва ба роҳи рост ҳидоят шавад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба мӯъҷизаҳои паёмбарон бовар кунем ва дарк намоем, ки Ислом дини ҳақ ва барҳақ аст, ки бо далоили возеҳ тасдиқ шудааст.