Sure A'râf — Ayet 148

Kelime Anlamları:

• Huliyyihim: Onların ziynet eşyaları, takıları (altın ve gümüş süsler).
• İclen: Buzağı.
• Ceseden: Et ve kandan ibaret, ceset (ruhsuz bir beden).
• Huvâr: Buzağının böğürmesi, ses çıkarması.
• Lem yerev: Görmediler mi, fark etmediler mi?
• Yehdîhim sebîlâ: Onlara doğru yolu göstermez.

Tefsir:

Musa aleyhisselam, Rabbi ile münacaat (özel konuşma) için kavminden ayrılıp Tûr Dağı'na gittiğinde, kavmi arkasından büyük bir imtihana maruz kaldı. Onlar, Mısır'dan çıkarken Kıptîlerden ödünç almış oldukları ziynet eşyalarını kullanıyorlardı. İşte bu sırada içlerinden Sâmirî adlı bir adam, bu altın ve gümüş takıları alıp eritti ve onlardan, cesedi olan, yani et ve kandan ibaret, içinde ruh bulunmayan fakat içine hava girince buzağı gibi böğüren bir heykel yaptı. Kavim, bu heykeli görünce şaşkınlık içinde ona tapmaya başladı. Oysa bu, apaçık bir sapkınlıktı.

Yüce Allah bu durumu kınayarak şöyle buyuruyor: "Onlar, bu buzağının kendileriyle konuşmadığını, onlara hiçbir fayda sağlamadığını, zararı da engelleyemediğini ve onları doğru yola iletecek hiçbir işaret vermediğini görmediler mi?" Bu, onların akıllarını kullanmadıklarını ve derin bir gaflet içinde olduklarını gösteren keskin bir azarlamadır. Bir put, ne konuşabilir, ne yol gösterebilir, ne de bir fayda veya zarar verebilir. Böyle bir varlığa ibadet etmek, aklın ve fıtratın tamamen dışına çıkmaktır.

Onlar bu buzağıyı ilah edindiler ve böylece kendi nefislerine zulmettiler. Çünkü zulüm, bir şeyi yerinden başka bir yere koymaktır. Onlar, kâinatın Yaratıcısı olan Allah'a ibadet edecekleri yerde, cansız bir heykele yönelerek en büyük zulmü işlediler. Bu davranışlarıyla aslında kendilerine zarar verdiler; çünkü Allah'ın gazabını ve azabını üzerlerine çektiler.

Bu kıssa, bizlere ne kadar büyük bir ders vermektedir: İnsan, ne kadar yüce makamlara ulaşırsa ulaşsın, ne kadar büyük mucizeler görürse görsün, nefsine ve şeytana uyduğu takdirde sapkınlığa düşebilir. Musa'nın kavmi, onca mucizeyi görmüşken bile bu hataya düştü. Öyleyse bizler, her an Allah'a sığınmalı, aklımızı ve kalbimizi O'nun zikriyle diri tutmalıyız. Unutmayalım ki gerçek ibadet, ancak Allah'a yapılır; O'ndan başka hiçbir varlık, ne bir fayda ne de bir zarar verebilir. Bu imanı kalbimize yerleştirdiğimizde, her türlü sapkınlıktan korunmuş oluruz. Allah'ın rahmeti, tövbe eden kullarını asla boşa çevirmez; yeter ki bizler, hatamızı fark edip O'na yönelelim.