Əraf surəsi — Ayə 164

Kəlmələrin mənaları:

• Ümmət: Burada bir dəstə, bir qrup mənasındadır.
• Məhzirə: Üzrxahlıq, bəraət qazanmaq üçün edilən əfv diləmə.
• Yəttəqun: Allahdan qorxarlar, pis əməllərdən çəkinərlər.

Təfsir:

Ey Peyğəmbər! Yada sal o anı ki, İsrail övladlarından bir dəstə – onların saleh insanları – şənbə günü qadağanı pozub balıq tutanlara nəsihət verən başqa bir dəstəyə dedilər: "Nə üçün siz elə bir qövmü öyüd-nəsihət verirsiniz ki, Allah onları ya bu dünyada məhv edəcək, ya da axirətdə şiddətli bir əzaba düçar edəcək? Onların tövbə etməyəcəyi artıq məlumdur, bəs nəyə görə boş yerə zəhmət çəkirsiniz?"

Nəsihət verənlər isə onlara belə cavab verdilər: "Biz bu öyüd-nəsihəti ona görə veririk ki, Rəbbimizin yanında üzrxahlıq edək, Onun əmr etdiyi yaxşılığa çağırmaq və pislikdən çəkindirmək vəzifəsini yerinə yetirdiyimizi sübut edək. Əgər biz bu vəzifəni tərk etsək, Allah bizi də onların günahına görə məsuliyyətə cəlb edər. Ümid edirik ki, bəlkə onlar bu nəsihətlərdən təsirlənib Allahdan qorxar, günahlarından tövbə edər və bu haram əməldən əl çəkərlər."

Bu ayədən bizə böyük bir dərs vardır: Əmr etmək və nəhy etmək – yəni yaxşılığa çağırmaq və pislikdən çəkindirmək – hər bir müsəlmanın borcudur. Nəticənin görünüb-görünməməsi bizim vəzifəmiz deyil; biz yalnız əkin əkərik, böyütmək Allahın əlindədir. Bəlkə də bizim bir sözümüz, bir nəsihətimiz bir insanın qəlbini dəyişdirər və onu cəhənnəm oduna düşməkdən xilas edər. Bu səbəbdən heç vaxt nəsihət verməkdən usanmayaq, çünki hidayət yalnız Allahın əlindədir və O, istədiyi qəlbi açandır.