Surah Al-A'raf — Talata 164

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• أُمَّةٌ – isang pangkat o grupo ng mga tao.
• تَعِظُونَ – nagpapayo kayo, nangangaral, o nag-uutos sa kanila ng kabutihan at nagbabawal sa kanila ng kasamaan.
• مُهْلِكُهُمْ – magpapahamak sa kanila (sa pamamagitan ng paglipol o pagpuksa).
• مُعَذِّبُهُمْ – magpaparusa sa kanila.
• مَعْذِرَةً – bilang pagdadahilan o paglilinis ng pananagutan sa harap ng Diyos.

Paliwanag ng Talata:

Alalahanin mo, O Sugo, ang panahong iyon nang may isang pangkat mula sa mga matutuwid na tao ng liping Israel na nagsabi sa isa pang pangkat na nagpapayo at pumipigil sa mga lumalabag sa utos tungkol sa Sabado: “Bakit pa ninyo pinapayuhan ang mga taong ito na tiyak nang mapapahamak? Sila ay mga taong nilapastangan ang utos ng Diyos, kaya tiyak na sila ay lilipulin sa mundong ito o parurusahan ng matinding pagdurusa sa Kabilang Buhay. Ang kanilang pagsuway ay umabot na sa sukdulan, at ang kanilang kapalaran ay nakasulat na. Kaya walang saysay ang inyong pagpapayo sa kanila.”

Sumagot ang mga nagpapayo: “Ang aming pagpapayo at pagbabawal sa kanila ay hindi lamang basta tungkulin; ito ay isang pagdadahilan sa harap ng inyong Panginoon. Ginagawa namin ito upang matupad ang Kanyang utos sa amin na mag-utos ng kabutihan at magbawal ng kasamaan, at upang hindi kami masisi o maparusahan dahil sa pagpapabaya sa aming tungkulin. Bukod pa rito, umaasa kami na baka sakaling sila ay magising, matakot sa Diyos, at tumalikod sa kanilang kasalanan bago pa man dumating ang kaparusahan.”

Mga Aral na Makukuha sa Talata:

• Ang pag-utos ng kabutihan at pagbabawal sa kasamaan ay isang dakilang tungkulin na hindi dapat pabayaan, kahit na tila walang pag-asa ang pagtanggap ng mga tao rito. Ang ating pananagutan ay ang maghatid ng mensahe at magsagawa ng tungkulin, samantalang ang pagtanggap ay nasa Diyos.
• Ang isang matuwid na puso ay hindi tumitigil sa paggabay sa iba, sapagkat ang pag-asa sa pagbabago ng isang makasalanan ay hindi nawawala; marami ang nagbago matapos ang mahabang panahon ng pagsuway.
• Ang pagkilos nang may dalisay na layunin para sa kasiyahan ng Diyos, at hindi para sa pansariling kapakanan o pagmamataas, ay isang tanda ng tunay na pananampalataya.
• Ang pagpapayo ay hindi lamang para sa ikabubuti ng iba, kundi ito rin ay isang paraan ng paglilinis ng ating sariling pananagutan sa harap ng Diyos, upang hindi tayo maging kabilang sa mga tahimik sa harap ng kasamaan.
• Ang talatang ito ay nagtuturo sa atin ng kahalagahan ng pag-asa sa awa ng Diyos, at na walang sinuman ang dapat isuko sa kawalan ng pag-asa, sapagkat ang Diyos lamang ang nakaaalam ng mga puso at ng mga kahihinatnan ng mga bagay.